Þjófarnir verðlaunaðir, en hvað með fórnarlömbin?

Nú á að borga þjófunum, skemmdarverka- og ofbeldismönnunum sem lögregla og önnur stjórnvöld sá sig á sínum tíma tilneydd til að senda á Breiðavík sex milljónir á kjaft, skattfrjálst. En hvað með okkur sem urðum fyrir barðinu á þessu liði? Á ekki að borga okkur líka?

Í öllum þjóðfélögum og á öllum öldum er ávallt dálítil prósenta, sem leggur fyrir glæpi. Stundum er beinlínis talaðum tiltekna „stétt“ glæpamanna, tiltekinn, lítinn hóp ofbeldis- og síbrotamanna, sem fremur meginhluta glæpa í flestum löndum. Þannig hefur það alltaf verið og alls ekki neitt bendir til að á því sé minnsta breyting að verða. Viss hópur mun alltaf og alls staðar fremja flest alla glæpina. Tilhneigingin kemur yfirleitt snemma fram og flestir þessara manna hafa oft komist undir manna hendur löngu fyrir lögaldur. Það er alls ekki hægt að útiloka að glæpahneigð gangi beinlínis í erfðir, en það hafa raunar margir talið í aldanna rás.
Þetta hyski er nú sent á upptökuheimili ýmis konar en fyrr á árum var því komið fyrir í Breiðavík. Vafalaust sættu þeir misjafnri meðferð, en hverju breytti það? Heldur einhver að þeir hefðu orðið betri menn ef hlaðið hefði verið undir þá? Vafalaust hafa einhverjir hafnað þarna fyrir litlar sakir, en staðreyndin er þó, að þetta var að meginhluta heimskt, lygið, illa innrætt þjófa- og ofbeldispakk sem hvort sem er hefði endað illa og það er ósannað með öllu að dvölin á Breiðavík hafi breytt nokkru þar um. Nú á að fara að verðlauna þá, en hvað með okkur sem urðum fyrir barðinu á þeim? Af hverju er okkur ekki greitt tjónið sem þeir hafa valdið?

Hér er dálítil lífsreynslusaga úr hversdagslífinu um reynslu mína af formanni svonefndra „Breiðavíkursamtaka“.
Vorið 1977 var ég í páskafríi í Reykjavík, en ég var þá kennari á Hvammtstanga. Á hádegisbarnum á Borginni lenti ég í hrókasamræðum við núverandi formann Breiðavíkursamtakanna, en tók ekki eftir því fyrr en nokkru síðar um daginn að veski mitt var horfið, en í því var m.a. ávísanahefti. Í ljós kom að formaðurinn hafði tæmt innistæðuna úr heftinu en það voru heil mánaðarlaun, sem svarar hátt í annað hundrað þúsund krónur á núvirði. Hann hafði falsað nafn mitt, en skrifaði eigin nafn aftan á þegar hann framseldi ávísunina. Því var lögreglan fljót að hafa hendur í hári hans. En af formanninum var ekkert að hafa, hann var „góðkunningi lögreglunnar“ eins og flest allir þeirra sem verið höfðu á Breiðavík og ég stóð uppi með skellinn. Þessa peninga hef ég aldrei fengið greidda en nú hefur formaðurinn kannski loksins efni á að greiða mér, enda komin í efni.
En ég vil spyrja: Ef ríkið ber ábyrgð á því hvernig fór fyrir þessu liði eftir Breiðavíkurdvölina ber það þá ekki líka ábyrgð á gerðum þeirra? Ef þeir urðu glæpamenn vegna þess að stjórnvöld voru vond við þá ber þá ekki stjórnvöldum að bæta þeim sem lentu fyrir barðinu á Breiðavíkur- drengjunum? Á ekki t.d. að bæta öllum þeim sem hafa orðið fyrir barðinu á Lalla Jóns þann skaða sem þeir hafa orðið fyrir?

Mogginn er að rétta úr kútnum

Tjáningarfrelsið landinu hefur nú verið bjargað. Loks virðist aftur vera kominn alvöru fjölmiðill. Eitt blað sem talar máli almennings í landinu og er eins og flestir sæmilega réttsýnir og skynsamir menn bæði á móti Icesave og Evrópubröltinu.
Undarlegar kenningar heyrast nú úr höfuðvígstöðvum vinstri manna og Baugs. Þeir álíta það skerðingu á „tjáningarfrelsi“ að kominn sé til skjalanna fjölmiðill sem ekki talar með sömu röddu og málsvarar Hringsins eina (Baugs) og vinstri kjánanna sem telja sig eiga fréttastofu RÚV. Fjölmiðlar landsins tala nefnilega ekki allir lengur með einni röddu eins og þeir voru farnir að gera undir stjórn fyrrverandi ristjórnar Morgunblaðsins. Þetta telur vinstra fólk í ofstæki sínu og heimsku vera “skerðingu á tjáningarfrelsinu”. Í þeirra huga ríkir sá skrítni skilningur á tjáningarfrelsi að það sé fólgið í því að allir séu á sömu skoðun og þeir sjálfir.
Ég fæ ekki betur séð en að löngu niðurlægingartímabili Morgunblaðsis sé nú lokið með aðkomu nýrra manna að ritstjórn blaðsins. Það virðist aftur vera að verða það sem það einu sinni var: Lang marktækasti fjölmiðill landsins. Og ég er hér ekki einungis að tala um pólitík. Ég man það líka vel frá þeim árum sem ég skrifaði Íslenskan annál að Mogginn var nánast alltaf með bestu og lang áreiðanlegustu fréttirnar og frásagnirnar, jafnvel þótt pólitískir andstæðingar ættu í hlut. Að sjálfsögðu er ekki hægt að búast við algeru hlutleysi af neinum fjölmiðli. Slíkt eru einungis draumórar, sæmandi einfeldningum. Mogginn var samt alltaf lang bestur, víðsýnastur og marktækastur íslenskra fjölmiðla. En á þessu varð breyting á síðari árum. Þetta gerðist hægt og hægt, kannski þegar Matthías Johannesen hætti ritstjórn, kannski síðar, en vinstrisinnaðar kjána- áherslur urðu smám saman æ meira áberandi á síðum blaðsins. Þetta náði kannski hámarki á Mbl.is þegar núverandi formaður Blaðamannafélagsins hafði þar völdin, en fréttaflutningur hennar var nánast ógreinanlegur frá Þjóðviljanum gamla. Raunar var Mogginn orðinn, undir fyrrverandi ritstjórn líkastur Þjóðviljanum eins og hann var orðinn síðustu árin, rétt áður en hann dó, eitthvað allt allt annað en við, gamlir vinir og stuðningsmenn blaðsins áttum að venjast.

Ég þekki Davíð Oddson ekki neitt en mér hefur alltaf litist vel á manninn og verið honum sammála í flestum málum. Hann virðist þó fara í taugarnar á mörgum, svipað og Ólafur Ragnar Grímsson fer gífurlega í taugarnar á mér eins og stundum hefur komið fram á þessari síðu. En því ber að fagna að Davíð og samverkamenn hans eru nú að endurreisa Moggann og færa hann aftur upp í þann virðingarsess sem honum ber meðal íslenskra fjölmiðla

Herra Ólafur Ragnar Grímsson

Herra Ólafur Ragnar Grímsson heldur áfram að vera það sem hann hefur alltaf verið. Gamli Óli grís sem enginn þoldi í MR í gamla daga. En hann er klókur. Hann hefur alls staðar komið sér út úr húsi, hvort sem var hjá Framsókn, Magnúsar- Torfusamtökum Frjálslyndra og vinstri manna eða Alþýðubandalaginu. Andstæðingar hans leggja fæð á hann, en gamlir samherjar bæði hata hann og fyrirlíta. Þrátt fyrir það hefur hann alltaf flotið ofan á og komist til æðstu metorða hvarvetna, sem er meiri háttar kraftaverk. Ólafur var nokkuð góður námsmaður, "kúristi", eins og það hét í gamla daga, en hann hefur aldrei verið neitt gáfnaljós, þótt hann hangi í meðalgreind. Hann hefur hins vegar í ríkum mæli það sem Danir kalla "bænda- klókindi", sem einnig mætti kalla "slægð dýrsins". Hann er duglegur og veit alltaf hvað honum sjálfum kemur best. Hann er jafnframt bæði ósvífinn og ófyrirleitinn. Allir þessir eiginleikar koma honum nú að góðum notum.

Fyrir nokkrum vikum var forseti vor í miklum vanda staddur.  Hann var orðinn hættur að þora að láta sjá sig opinberlega. Meira að segja börnin voru farin að hía á hann. Mannorð hans sjálfs og virðing embættisins var komin í ræsið. En sjá! Icesave málið rak á fjörur hans! Það kom aldrei annað til greina en að Ólafur neitaði að skrifa undir. Fyrir því eru ýmsar augljósar ástæður. Í fyrsta lagi þurfti að laga mannorðið, sem fyrr sagði. í öðru lagi er maðurinn haldinn athyglissýki og þetta var örugg leið til að komast í sviðsljósið, ekki aðeins hér, heldur einnig út um allan heim. Í þriðja lagi er Ólafur með þessu að þenja út eigin völd og forsetaembættisins og gera það að einhverju sem enginn ætlaðist til þegar stjórnarskrá lýðveldisins var sett saman í miklu hasti á sínum tíma. Valdafíknin hefur ávallt verið allra, allra sterkasta einkenni mannsins.

Forseti vor er nú upp risinn og endurreistur enn á ný. Sjálfumgleði Ólafs, sýndarmennska, frekja og yfirgangur nýtast honum vel í viðtölum við erlenda blaðamenn sem ekki þekkja hann, en flestir þeirra halda að Ólafur sé alvöruforseti eins og hinn bandaríski, eða a.m.k. sá finnski eða franski, en Ólafur gætir þess ávallt erlendis að enginn viti hve gjörsamlega valdalaus hann í rauninni er.

Það verður að dást dálítið að honum þótt í laumi sé. En Ólafur er og verður, a.m.k. í mínum huga aldrei annað en sá sem ég man vel eftir úr menntaskóla, þótt ég þekkti hann aldrei persónulega, nefnilega, eins og ég sagði í upphafi: Herra Ólafur Ragnar Grímsson grís.

„Það er verið að kúga okkur"

Að flýta ísöldinni

 

Þessi grein er í nýjasta heftir Þjóðmála, sem kom út í dag. "Climategate"- skandallinn var ekki kominn upp á yfirborðið þegar ég skrifaði greinina, en allt það mál er í fullu samræmi við annað.



Ég man það vel, þegar ég var í Austurbæjarskólanum fyrir hálfri öld eða svo, löngu áður en hann varð “fjölmenningarskóli”, að mér og jafnöldrum mínum var sagt, að veður hér hefði verið miklu hlýrra fyrir landnám en það er nú. Ekki þyrfti annað en fara í næstu mógröf, þar sem stórir trjástofnar vitnuðu um miklu gróskuríkara Ísland en það sem við þekkjum. Ég man líka, þegar ég var skömmu síðar í gagnfræðaskólanum við Lindargötu, að okkur var bent á þá staðreynd, að fyrir örfáum árþúsundum, skömmu fyrir daga Forn- Egypta, var Sahara- eyðimörkin grasi gróin slétta, yfir að líta eins og þjóðgarðar Austur- Afríku eru í dag, jafnframt því að Ísland var jöklalaust að kalla. Þetta skýrði kennarinn svo, að uppgufun úr höfunum hefði verið meiri. Auk þess hafa allir lært, í síðasta lagi í eðlisfræði 9. bekkjar grunnskóla, að hlýtt loft tekur til sín margfalt meiri raka en kalt. Raki í gufuhvolfinu var því miklu meiri en nú og þar með úrkoman. Þetta voru þá þegar alkunnar staðreyndir og eru enn staðreyndir þótt þær virðist ekki lengur alkunnar.

Áður en lengra er haldið ættu menn fyrst að gera sér grein fyrir einu algeru undirstöðuatriði: Gróðurhúsaáhrif væru góð. Ef sú smávægilega endurhlýnun og uppsveifla í hitastigi, sem staðið hefur í megindráttum frá aldamótunum 1900 er eitthvað annað en ótalmargar aðrar upp- og niðursveiflur í hitastigi undanfarnar aldir og árþúsundir og heldur áfram, ólíkt öllum hinum, ber að fagna því. Ég undirstrika þetta vegna þess að flestallir, nánast allir sem fjalla um þessi mál ganga út frá því sem gefnu að afturhvarf til hins hlýja, raka loftslags fyrri alda og árþúsunda sé eitthvað voðalegt, sem skylt sé að berjast á móti. Þetta er alrangt. Endurhlýnun á að taka fagnandi. Raunar bendir margt til að uppsveiflunni sé nú að ljúka eins og öllum hinum, og við taki niðursveifla. Ekkert hefur hlýnað frá 1998 og hafísinn í ár er t.d. 23% meiri en hann var 2007.
Ég veit vel, að þegar menn lesa þetta munu þeir telja, að nú hafi ég endanlega farið úr límingunum. En svo er alls ekki. Mér er full alvara. “Loftslagsvandinn” er enginn vandi. Þvert á móti. Afturhvarf til hins hlýja, raka loftslags sem ríkti á fyrri hluta núverandi hlýskeiðs væri öllum til hagsbóta.

Ég hélt ekki að það væru nein sérstök tíðindi, að mesti óvinur alls sem lifir, er frost og kuldi. Þetta hljóta allir að vita. Skynlausar skepnur, fuglar, fiskar, skordýr, grös og jurtir vita þetta vel og leita því ávallt í hlýjuna. “Umhverfisverndarsinnar” vita þetta, þótt undarlegt megi virðast augljóslega ekki. Þeir, fjölmiðlamenn og flestir stjórnmálamenn, með Al Gore í fararbroddi hafa fengið þá flugu í höfuðið að hlýjan, vinur alls sem lifir, sé vond. Hin meinlokan er þó enn undarlegri, en hún er sú, að heimurinn muni farast, ef hlýnar eitthvað agnarlítið aftur, um kannski eina- tvær gráður á næstu hundrað árum, þannig að loftslag fari aftur að líkast því sem var t.d. á dögum Grikkja og Rómverja. Þá voru núverandi sandöldur Norður- Afríku grónar og helsta kornforðabúr veldisins. Allt Miðjarðarhafssvæðið var raunar grænna og grónara en nú og fornleifar sanna, að vínrækt var stunduð við Hadríanusar- múrinn á landamærum Skotlands. Eins og íslenskir jöklafræðingar vita voru íslenskir jöklar á þessum tíma miklu minni en nú, sumir lítið annað en snjóskaflar, sem sem sjá má á meðfylgjandi mynd. Hvað gerir það til þótt slík veðrátta komi aftur? Ég vil taka þetta skýrt fram vegna þess að bókstaflega allir sem um þetta mál fjalla ganga út frá því sem gefnu, að endurhlýnun og afturhvarf til hins hlýja og raka loftslags á dögum víkinga, Rómverja (hlýrra en hjá víkingum) eða Forn- Egypta (hlýrra en hjá Rómverjum) eða jafnvel afturhvarf til bórealsks tíma þegar flestallar eyðimerkur voru grónar og Ísland jöklalaust væri eitthvað vont. Svo er alls ekki. Þvert á móti. Þótt merkilegt megi virðast sýnast líka flestir, sem eins og ég blása á gróðurhúsakenningarnar telja, alveg eins og forsvarsmenn kenningarinnar, að slík endurhlýnun væri eitthvað sem beri að forðast og berjast á móti. Svo er alls ekki.

Þótt menn, eða að minnsta kosti Íslendingar, hljóti eins og ég hafa lært það, að veður var miklu hlýrra fyrr á öldum og árþúsundum virðast allir aðrir en ég búnir að gleyma því. Í mesta lagi er þess stundum getið, að veður hafi verið hlýrra á landnámsöld, sem er út af fyrir sig rétt, en þá hafði þó kólnað verulega frá dögum Grikkja og Rómverja þúsund árum fyrr. Veður á dögum Rómverja hafði aftur kólnað verulega frá dögum Forn- Egypta, sem aftur var kaldara en á hinu “atlantíska” eða heitasta skeiði bórealska tímans sem lauk fyrir eitthvað um 6000 árum, skömmu áður en elstu pýramídar Egypta fóru að rísa. Þá var hiti mun hærri en “svörtustu” spár tölvulíkanasmiða “umhverfisverndarsinna” gera ráð fyrir, 4-5 stigum hærri en nú. Þá var Ísland jöklalaust og Sahara algróin eins og aðrar eyðimerkur. Þetta eru allt beinharðar staðreyndir sem ég hef vitað um síðan í æsku og hélt til skamms tíma að væru alkunnar. Enginn virðist nú muna eftir þessu nema ég.
En lítum nú nánar á málin: Ég lærði eins og aðrir i í barna- gagnfræða- og menntaskóla að við lifum nú á ísöld, þótt hlýskeið sé. Í raun er loftslag nú afar kalt, sé miðað við jarðsöguna í heild, og raunar einnig á mælikvarða núverandi hlýskeiðs, sem er eitt af rúmlega 20 slíkum. Menn hljóta að vita, eins og ég, að mest alla milljarða ára sögu jarðarinnar hefur hiti verið allt frá tíu og stundum allt að 20 stigum hærri en nú og lítill, og oftast enginn ís við heimskautin. Mest alla jarðsögu Íslands, þ.e. á tertíertíma sem nær yfir fyrstu 15-20 milljón (ekki þúsund) árin þar til núverandi ísöld hófst, var loftslag og gróður hér svipaður og nú er í Norður- Kaliforníu, svo sem sjá má á surtarbrandslögum og steingervingum á Tjörnesi og víðar. Slíkt loftslag er Íslandi og jörðinni allri eðlilegt, ekki ísaldarkuldinn, sem nú ríkir, þrátt fyrir hlýskeið.

Núverandi hlýskeið ríkjandi ísaldar hófst með gífurlegu flóði fyrir eitthvað um tíu-tólf þúsund (ekki milljón) árum. Hiti hækkaði þá enn einu sinni skyndilega um tíu stig eða meira á norðurslóðum á minna en mannsaldri alveg án “gróðurhúsaáhrifa” af mannavöldum svo jökulskildirnir miklu bráðnuðu á örskömmum tíma.
Menn hafa, sem fyrr sagði fundið merki um 20 eða fleiri önnur slík hlýskeið á núverandi ísöld, sem staðið hefur frá upphafi kvartertímans í allt að þrjár milljónir (ekki þúsundir) af 4.500 milljón ára sögu jarðarinnar. Þau standa í fáeinar árþúsundir á um hundrað þúsund ára fresti og hafa sum augljóslega verið miklu hlýrri en það sem nú ríkir. Um ástæður hlýskeiðanna er ekkert vitað með vissu, en langtímasveiflur í geislun sólar eru alls ekki ólíkleg orsök. Breytingar á sporbaug jarðar geta varla skýrt svo skyndilegar og snöggar sveiflur. Fundist hafa merki um nokkrar aðrar stórar ísaldir á fyrri tímaskeiðum jarðsögunnar, en þær hafa verið tiltölulega stuttar sé miðað við ármilljarða heildarlengd hennar.

Hitastig á jörðinni fer sem fyrr sagði hægt kólnandi og þornandi. Þessi kólnun er ekki jöfn, en þótt hita- og rakakúrfan sé hlykkjótt, liggur hún afdráttarlaust niður á við, mönnunum og gjörvöllu lífríkinu til ómælanlegs tjóns. Stóru niðursveiflurnar í hitakúrfunni má kalla “litlar ísaldir” og hafa verið nokkrar. Þess á milli hlýnar aftur um skeið, en þrátt fyrir allar sveifur og sveiflur innan í sveiflum kólnar og þornar loftslagið hægt og sígandi. Allir kannast við síðustu “litlu ísöld” sem náði (gróflega) yfir tímabilið frá 1300-1900, en önnur slík, sem þó var miklu hlýrri, hefur lengi verið kunn. Hún hófst eitthvað upp úr 500 f. Kr. og náði inn á fyrstu aldir okkar tímatals. Þá lagðist byggð af í norður- Skandinavíu og gresjur Mið- Asíu skrælnuðu. Þetta hvort tveggja átti mikinn þátt í að hrinda af stað þjóðflutningunum miklu.

Fyrstu árþúsundin eftir flóðið mikla, sem markar upphaf núverandi hlýskeiðs var loftslag á norðurslóðum sem fyrr sagði miklu heitara en ofstækisfyllstu reiknimeistarar og spámenn heimsendafræðinga nútímans gera ráð fyrir í “svörtustu” tölvuspám sínum. Ísbirnir lifðu þó góðu lífi örlítið norðar en nú. Meginjöklar á Suðurskautslandinu og Grænlandi bráðnuðu ekki, þótt eitthvað kvarnaðist úr þeim, einkum Grænlandi, og meðalyfirborð sjávar, að frátöldu landrisi (sem var gríðarlegt á norðurslóðum þegar jökulfarginu létti) og landsigi var litlu hærra en nú. Allt þetta dæmi um yfirborð sjávar er raunar afar flókið, því landrisið sem síðar hefur orðið á norðurslóðum er geysimikið, ekki síst hér á Íslandi. Annars staðar, svo sem við Norðursjó, hefur orðið landsig. Við Miðjarðarhafið og sunnar, þar sem áhrifa frá jökulfarginu gætti ekki var yfirborð sjávar þó sáralítið hærra en nú. Um þetta eins og annað er best að nota raunverulegar sögulegar staðreyndir en gleyma tölvulíkönum. Vatnajökull og aðrir nýmyndaðir smájöklar á norður- og suðurhveli og það sem kvarnast úr Grænlandi dugir aðeins til fáeinna sentimetra eða í mesta lagi örfárra tuga sentimetra hækkunar sjávarborðs þótt allra “svörtustu” tölvuspár rættust og jörðin hyrfi til bórealska tímans og yrði aftur sem aldingarður. Ekkert bendir þó til að svo fari.

Á bóreölskum tíma var Ísland nánast paradís á jörðu í samanburði við það sem nú er, enginn Vatnajökull, aðeins fáeinir snjóskaflar á hæstu tindum og landið allt grænt og gróðri vafið. Hveitirækt hefði trúlega mátt stunda á Sprengisandi, jafnvel á Hveravöllum. Allt lífríkið tók við sér. Gífurleg landflæmi víða um heim, sem höfðu verið lítt byggileg vegna kulda eða þurrka, urðu nú aftur lífvænleg mönnum, dýrum og jurtum. Uppgufun úr höfunum jókst, og hið hlýja loft gat tekið til sín meiri raka en áður. Sahara- eyðimörkin varð grasi gróin og þéttbyggð mönnum og skepnum. Síðan kólnaði hægt og þornaði, svo byggðin færðist til strandar og í Nílardalinn. Þessi þróun tók langan tíma. Sinai- skaginn hefur þannig örugglega verið miklu grónari en nú þegar Móses var þar á ferð með fólk sitt í 40 ár fyrir um 3.500 árum, því um sama leyti sýna fornleifar að krókódílar og flóðhestar voru þá enn í nú löngu horfnum fljótum í Ahaggar og Tibesti- fjöllum langt inni í Sahara. Þessi kólnun og þornun náði hámarki um aldamótin 1900, en þá voru jöklar á Íslandi og annars staðar meiri en nokkru sinni frá því á jökulskeiði (“ísöld” sem fáfróðir kalla svo). Jafnframt því að Vatnajökull og aðrir smájöklar á norður- og suðurhveli hafa verið að myndast og skríða fram hafa eyðimerkur hvarvetna verið að stækka, uppgufun minnkar úr höfunum, og kalt loftið inniheldur minni raka en fyrr. Enn á tímum Rómverja voru borgir reistar í blómlegum landbúnaðarhéruðum Norður- Afríku, þar sem nú eru sandöldur einar. Þar sem áður voru kornakrar Mesópótamíu, eru nú eyðimerkur Íraks. Í Sádí- Arabíu, Íran og í Góbí og Taklamakan- eyðmörkum Vestur- Kína hafa fundist fjölmargar, nú nafnlausar og yfirgefnar borgir og þorp grafnar í sandinn, því með lækkandi hitastigi minnkar úrkoman og eyðimerkur skrælna. Þegar síðasta “litla ísöld” hófst fyrir alvöru um 1300 grófust þorp Anasazi- indíána í suðvesturríkjum Bandaríkjanna í sand og fóru í eyði.


Þessar staðreyndir og margar aðrar voru mér og jafnöldrum mínum kenndar fyrir löngu og ég hef vitað um þetta síðan ég var barn og unglingur. Ég hélt því í einfeldni minni að aðrir vissu þetta líka. Svo virðist ekki vera. Bókstaflega allir aðrir en ég virðast vera búnir að gleyma því sem þeir þó hljóta að hafa lært eins og ég, nefnilega að loftslag á jörðinni hefur verið að kólna og þorna í sveiflum og rykkjum í sex- sjö þúsund ár. Endurhlýnun væri öllum til góðs, mönnum, dýrum og jurtum.

Ég er hins vegar þannig gerður að ég trúi betur beinhörðum sögulegum staðreyndum en útreikningum tölvulíkanasmiða. Ef einhver trúir mér ekki er best að vitna í þann mikla “umhverfisverndarsinna” Hjörleif Guttormsson, en hann segir í Árbók Ferðafélagsins 1993 m.a.:

„Á landnámsöld og fram eftir öldum voru jöklar hér sem annars
staðar á landinu langtum minni en nú er. Jökulhetta var á
Hnappafelli, eins og Öræfajökull var nefndur í öndverðu, og
skriðjöklar teygðu sig þar eitthvað niður eftir hlíðum. Vatnajökull
var til en langtum minni en síðar varð, hugsanlega að mestu skorinn
sundur í tvo eða þrjá jökulskildi, enda lengst af kallaður
Klofajökull. Meginskriðjöklarnir frá honum voru litlir í samanburði
við það sem síðar varð. Það sem við köllum einu nafni
Breiðamerkurjökul voru þrjár skriðjökultungur sem óvíst er
hvort náðu að renna saman neðan við Mávabyggðir en sú nafngift
náði þá einnig yfir Esjufjöll. Jökuljaðarinn hefur þá legið allt
að 15 kílómetrum innar en nú er en utan við var slétta sem verið
hafði sjávarbotn í ísaldarlokin. Drjúgur hluti þessarar miklu
sléttu hefur verið gróinn og skógivaxinn á köflum eins og múlarnir
beggja vegna og þar var víða allþykkur jarðvegur.“

Hjörleifur talar hér um landnámsöld, en þá var samt miklu kaldara og jöklar meiri en verið hafði fyrr, t.d. á tímum Grikkja og Rómverja, sem sjá má á meðfylgjandi korti. (kortið má stækka með því að tvísmella á það). Enn fyrr voru jöklar enn minni og eyðimerkur hvarvetna á jörðinni enn grónari. Hvað gerir það til þótt aftur færi að hlýna?



Næsta “litla ísöld” verður örugglega kaldari en sú sem lauk um 1900. Núverandi hlýskeið er þegar orðið sæmilega langt og fyrr eða síðar skellur sjálf meginísöldin aftur yfir af fullum þunga og nýtt jökulskeið hefst. Hvenær það verður veit enginn. Hitt er víst, að jörðin stefnir óhjákvæmilega inn í nýtt jökulskeið eftir einhverjar aldir eða í mesta lagi fáeinar árþúsundir. Því miður eru engin merki um að ísöldinni miklu eða kvartertímanum, því afar kalda, en þó sveiflukennda tímaskeiði jarðsögunnar sem við lifum á sé að ljúka. Allt að þriggja kílómetra þykkur jökull mun fyrr eða síðar aftur leggjast þar yfir, sem ýmsar helstu borgir Vestur-Evrópu og Norður- Ameríku standa nú. Enn eru á lífi menn sem muna síðasta vetur “litlu ísaldarinnar”, frostaveturinn 1918. Slíkir vetur og aðrir enn verri voru algengir allt frá því á miðöldum og fram undir 1900 og það væri vissulega óskandi að þeir komi aldrei aftur. Því miður er líklegt að svo fari. Næsta “litla ísöld” verður sem fyrr sagði vafalaust enn kaldari en sú sem nú hefur gengið yfir um sinn. Þegar jökulskeiðið hefst svo fyrir alvöru verður ekkert eftir af byggingum og streði Íslendinga annað en fáeinar borholur og jarðgöng djúpt undir jöklinum. Þetta er engin barnaleg heimsendaspá, þetta hefur gerst 20 sinnum eða oftar á núverandi ísöld og mun alveg örugglega gerast aftur. “Gróðurhúsaáhrifin”, ef einhver eru, gætu hugsanlega hægt á þessari þróun eða stöðvað hana. Vonandi fer svo, en fátt bendir til þó til slíks.


Þrátt fyrir þær óumdeildu, óhrekjanlegu náttúrufræðilegu og sögulegu staðreyndir, sem ég hef bent á og auðvelt er að staðfesta lifir sú skrýtna bábilja góðu lífi í hugarheimi tölvulíkanasmiða, að eyðimerkur muni stækka og allt skrælna ef aftur hlýnar í veðri. Þótt ótrúlegt kunni að virðast er helsta takmark gróðurhúsamanna að flýta fyrir þessari þróun, þ.e. hægri kólnun og þornun jarðarinnar. Þeir vilja m.ö.o. flýta ísöldinni. Það er draumur þeirra og æðsta takmark. Ótrúlegt, en þó satt.

Raunar heyrist þetta litla orð “aftur” bókstaflega aldrei í heimsendaskýrslum reiknimeistaranna, sem hleyptu allri þessari undarlegu steypu af stokkunum.


En af hverju allur þessi ótti við hlýjuna? Mér sýnist ástæðan vera augljós: Ömurlegt ástand náttúrufræðikennslu austan hafs og vestan. Það er slæmt hér, en utanlands virðist ástandið enn miklu verra. Hinir erlendu fjölmiðlamenn, sem áttu upptökin að “umræðunni” um “gróðurhúsaáhrifin”og ráða henni, virðast almennt hafa verið tossar í skóla, og stjórnmálamennirnir, sem ákvarðanir taka, að mestu út frá skrifum fávísra æsifréttablaðamanna, sýnast hafa verið álíka grænir í flestum námsgreinum. Meira að segja íslenskir ráðamenn taka undir þetta undarlega tal um “loftslagsvandann”. Það er kannski hægt að fyrirgefa útlendingum, því náttúrufræðikennsla virðist í molum erlendis sem fyrr sagði, en Íslendingar ættu að vita meira. Ég get fullyrt, að það var ógerlegt að ná stúdentsprófi frá eina menntaskólanum í Reykjavík í minni tíð án þess að vita mest allt eða allt það sem að framan greinir. Hvers vegna tala þeir þá svona?

Strax í fornöld tala ýmsir höfundar um versnandi veðurfar og stækkun eyðimarka og menn, t.d. á Norðurlöndm hafa vitað öldum saman að gróður var áður miklu meiri og jöklar minni en nú. Þegar snemma á 19. öld var bent á, að trjálína í Skandinavíu hefur sums staðar lækkað um 700-900 metra frá því skógur óx hæst upp í fjöll. Það var svo um aldamótin 1900 sem þeir Blytt og Sernander gerðu í meginatriðum grein fyrir þeirri hægu kólnun og þornun sem staðið hefur frá bóreölskum tíma og enn er fylgt, en það voru einmitt þeir sem notuðu fyrst orðið “bórealskur” um hið afar raka og heita tímabil fyrst eftir flóðið mikla fyrir um 11.500 árum, þegar loftslag var heitara en ofstækisfyllstu gróðurhúsamenn gera ráð fyrir í “svörtustu” tölvuspám sínum og jörðin var einn aldingarður. Þetta og margt annað ættu alvöru, marktækir vísindamenn að vita, en margir þeirra gera það augljóslega ekki.

Íslenskir fjölmiðlamenn eru vissulega sekir um margt, en þeir eru ekki sekir um allt, og í þessu máli er þáttur þeirra aðallega að éta athugsemdalaust upp blaðrið úr fákænum erlendum starfsbræðrum sínum. En hvað með alla vísindamennina? Þáttur þeirra er merkilegur og undarlegur. Menn hafa nefnilega vitað afar lengi að tölvulíkön eru óþörf, aðeins þarf að rekja mannkynssöguna (ekki jarðsöguna) afturábak í fáeinar árþúsundir. Getur verið að þeir séu slíkir “fagidíótar” að þeir viti þetta ekki? Margt bendir til þess.

Erlendir stjórnmálamenn virðast hafa gripið blaður fjölmiðlamanna um þessi mál á lofti og síðan fengið vísindamenn sér til hjálpar. Þetta hefur síðan undið upp á sig. Allir vita, að lögfræðingur gefur það “lögfræðiálit” sem best hentar þeim sem borgar fyrir álitið. Eins og margir hafa bent á eru vísindamenn á stöðugum höttum eftir styrkjum, og undanfarin ár renna flestir og stærstu styrkirnir til þessara mála. Fjölmiðlamenn sem þiggja laun sín og þar með hús, bíl og sjálf fötin utan á sig beint úr vösum Baugs- forkólfanna ímynda sér margir að þeir séu óháðir, en eru það ekki. Svipað gildir um vísindamann sem þiggur laun sín frá t.d. Norðurskautsráðinu, Evrópusambandinu eða Sameinuðu þjóðunum. Þeir fá þær niðurstöður sem þeir vita að vinnuveitendur þeirra vilja helst sjá, og fara raunar síðan smám saman ósjálfrátt að trúa þeim sjálfir.

Talið um að “vísindamenn séu sammála” um þetta mál er hins vegar gamalt og alkunnugt áróðursbragð, sem gróðurhúsamenn beita mjög. Ef menn vilja geta þeir t.d. flett upp á Wikipedíu þar sem er langur listi yfir hámenntaða, virta vísindamenn í loftslagsmálum sem eins og ég blása gjörsamlega á koldíoxíð- gróðurhúsahjalið, en um þá er aldrei talað. Lygin er líka alltaf miklu skemmtilegri og meira spennandi en sannleikurinn. Vísindamaður á að leita sannleikans, hvert svo sem það kann að leiða. Jafnskjótt og hann gengur á mála hjá einhverjum hagsmuna- eða þrýstihópi fer hann að gerast málpípa og halda fram tilteknum málstað. Hann hættir þá að leita sannleikans og þar með að vera vísindamaður.

Mér hefur raunar sýnst í gegnum tíðina, að það sé erfitt, kannski alveg ómögulegt að halda fram nokkrum málstað, hversu góður sem hann kann að virðast, án þess að ljúga.

Reyndar eru margir þeirra svokölluðu “vísindamanna” sem hæst hafa um þessi mál gjarnan með próf í einhverri allt annarri fræðigrein. Yfirlýsingar dýrafræðings eða grasafræðings um veðurfræðileg efni eru álíka marktækar og t.d. yfirlýsingar tannlæknis um verkfræði eða jarðfræðings um stjörnufræði. Eitt af fjölmörgum dæmum um slíkt er háværasti talsmaður loftslagsdeildar NASA, James Hansen, sem er stjarneðlisfræðingur og hefur beitt þessari áður virtu stofnun í þágu allra ofstækisfyllstu gróðurhúsamanna, t.d. með fráleitum og beinlínis fölsuðum og röngum yfirlýsingum um að Suðurskautslandið sé að bráðna. Staðreyndin er, að þar er jökullinn að þykkna eins og hábunga Grænlandsjökuls, öfugt við gróðurhúsatalið.


En víkjum aðeins nánar að Suðurskautslandinu: Ég lærði harla fátt í gagnfræðaskólanum við Lindargötu, en man þó vel eftir kortabók sem ég notaði þar, enda alltaf verið áhugamaður um landafræði. Í þessari kortabók var að finna yfirlit yfir meðalhita sumar og vetur á Suðurskautslandinu, en slíkt hitakort geta menn nú nálgast á netinu. Þar munu menn sjá eins og ég sá fyrir hálfri öld, að nær alls staðar á Suðurskautslandinu er margra tuga stiga frost árið um kring og kemst aldrei nálægt frostmarki þannig að ís geti bráðnað, jafnvel yfir allra, allra “heitasta” árstímann. Meðal- “hiti” yfir árið á meginjökli Suðurskautslandsins er mínus 57 stig. Gróðurhúsamenn telja, að hækkun hita um 1- 4 stig muni leiða til bráðnunar Suðurskautslandsins. Mér hefur hins vegar alltaf skilist í fákænsku minni að ís þurfi fyrst að ná frostmarki áður en hann bráðnar. Menn telja raunar að á stórum hlutum Suðurskautslandsins hafi hiti aldrei náð frostmarki svo ís geti bráðnað síðan í lok tertíertíma fyrir um þrem milljónum ára, þótt sum hinna ýmsu hlýskeiða, sem síðan hafi komið hafi verið miklu hlýrri en það sem nú ríkir. Ís, sem er t.d. mínus 40 stig er nefnilega alveg jafn frosinn og ís sem er mínus 44 stig, eða það hélt ég. Jafnvel við strendurnar nær hitinnn sárasjaldan, og víðast aldrei frostmarki nema þá fáein augnablik yfir “heitasta” árstímann. Á þessu er þó ein undantekning: Út úr Suðurskautlandinu gengur langur og mjór skagi langt, langt í norður í átt að Suður- Ameríku. Allra, allra nyrst á þessum skaga eru fáeinir smájöklar, sem eru lengra frá suðurskauti en Ísland er frá norðurskauti. Norðuroddi skagans er raunar eini hluti meginlandsins þar sem ís getur yfirleitt bráðnað og þar eru meira að segja dæmi um rigningu á sumrin, sem annars er óþekkt með öllu á Suðurskautslandinu. Smájöklarnir þarna hafa verið að hopa dálítið og þar er komin skýringin á fréttum NASA og fleiri um bráðnun Suðurskautslandins. Þær fjalla allar um norðurodda þessa skaga, þótt það sé aldrei tekið fram. Þess er nánast aldrei getið, að hitastig á sjálfu meginlandinu hefur verið að lækka, ólíkt því sem er á norðurhveli og óumdeildar mælingar sýna, að sjálfur meginjökullinn er að þykkna. Skýringin virðist einföld. Í þeirri tímabundu uppsveiflu, sem ríkt hefur undanfarna áratugi hefur uppgufunin úr höfunum aukist og þar með úrkoman. Þessi aukna úrkoma skilar sér í nágrenni heimskautanna sem snjór, þannig að meginjöklar þykkna og skriðjöklar herða á sér, þótt kvarnist dálítið úr jöðrunum. Það sama er að gerast á Grænlandi. Hábunga Grænlandsjökuls hefur hækkað, jafnframt því að kvarnast úr jöklum við sjávarmál og snælínan hækkar.

Gróðurhúsamenn svífast einskis. T.d. hefur nýlega komið í ljós, að svonefnd “hokkíkylfa” um hlýnunina (Yamal- trjáhringjakúrfan), sem mjög hefur verið haldið á lofti ekki síst af Al Gore og IPCC. var vísvitandi fölsun, gerð með því að velja úr trén sem hentuðu málstaðnum en sleppa öðrum.

En víkjum nú aðeins að “lofttegund lífsins”, koldíoxíðinu voðalega. Það er, ásamt vatni, undirstaða alls lífs á jörðinni. Þegar jörðin var ung, fyrir um fjórum milljörðum ára, áður en lífs varð vart, virðist koldíoxíð hafa verið yfir 20% gufuhvolfsins. Það hefur streymt úr iðrum jarðar æ síðan og ef lífsins nyti ekki við væri það nú örugglega meginuppistaða gufuhvolfsins eins og á systurplánetu jarðar, Venusi. En á Venusi er ekki fljótandi vatn, svo líf getur ekki þrifist. Hér hefur koldíoxíðið, ásamt vatni og með því að tengjast ýmsum frumefnum myndað þær gífurlega flóknu keðjur kolvetnissambanda sem eru lífið sjálft. Það er fráleitt og beinlínis fáránlegt að tala um þessa undirstöðulofttegund í gufuhvolfinu frá upphafi og byggingarefni sjálfs lífsins sem “mengun”, eins og gróðurhúsamenn gera í ofstæki sínu og heimsku. Réttara væri að tala um óbundið súrefni og hið þrígilda afbrigði þess, ósón, sem “mengun”, því óbundið súrefni er ekki upprunalegt í gufuhvolfinu heldur úrgangsefni frá jurtalífinu sem dýrin (og maðurinn) nýta sér. Þessi “saur jurtanna” myndar nú 20,9% gufuhvolfsins en koldíoxíðið, sjálf undirstaða lífsins, er nú einungis orðið 0.038%. Það hallar með öðrum orðum mjög á koldíoxíðið í þessari hringrás. Jurtirnar gleypa jafn óðum allt það koldíoxíð sem þær fá, en dýralífið nær engan veginn að torga öllu súrefninu sem þær gefa frá sér. Jurtirnar, ekki aðeins á þurrlendi, heldur einnig og enn frekar í höfum og vötnum þurfa gífurlegt magn koldíoxíðs til að viðhalda sér og lífinu á jörðinni. Án jurtanna og koldíoxíðs mundu öll dýr deyja og allt líf hverfa.

Á sama hátt og aldrei er talað um “endurhlýnun” heldur aðeins “hlýnun” er ávallt talað um koldíoxíð- “mengun”, aldrei nokkurn tímann eins og rétt er, um “hringrás”. Og sú staðreynd heyrist aldrei nefnd að þessi “lofttegund lífsins” streymir úr iðrum jarðar allan sólarhringinn alla daga ársins ofansjávar og neðan og raunar ekki síst hér á Íslandi. Þetta nær hámarki í eldgosum, en þótt ekkert sé eldgosið streymir koldíoxíð upp frá jarðhitasvæðum jarðar allan ársins hring, ekki aðeins ofansjávar, heldur jafnvel enn frekar á Atlantshafshryggnum og öðrum slíkum eldvirkum neðansjávarhryggjum, sem ná tugþúsundir kílómetra allt umhverfis jörðina. Án þessa uppstreymis nýs koldíoxíðs mundi jurtalífið stórlega dragast saman, því það sem kemur frá mönnum og dýrum dugar engan veginn til. Jurtirnar eru gráðugar í koldíoxíð.

Hér kemur að dálítið merkilegu atriði: Enginn veit, eða getur vitað hve mikið náttúrulegt uppstreymi koldíoxíðs er. Mæling á uppstreymi lofttegunda úr jörðu er gífurlegum erfiðleikum bundin sem m.a. má sá á því að nýlega var tveimur aðilum falið að mæla uppstreymi brennisteinsvetnis frá Hellisheiðarvirkjun. Annar aðilinn sagði uppstreymið vera 5000 rúmmetra á sólarhring, hinn sagði það vera 80.000 rúmmetra. Hver sá vísindamaður, sem gefur frá sér áætlanir og yfirlýsingar um uppstreymi koldíoxíðs úr eldfjöllum og hverasvæðum ofansjávar og neðan allt umhverfis jörðina fer aðeins með getgátur gjörsamlega út í loftið og verður sjálfum sér og vísindunum til minnkunar. Enginn veit þetta og enginn getur mælt þetta. Það eina sem er öruggt er, að magnið er gríðarlegt. En af hverju er ekki settur “kolefniskvóti” á hverasvæði og eldfjöll Íslendinga? Ástæðan virðist harla einföld: Menn virðast almennt alls ekki vita um þetta uppstreymi, sem er þó lykilatriði í koldíoxíðhringrásinni. Kyoto- menn nefna það aldrei.


Annað undirstöðuatriði í þessari hringrás er upptaka jurtanna á koldíoxíði. Um hana gildir í meginatriðum það sama og áður var sagt um náttúrulegt uppstreymi: Enginn veit þetta og enginn getur mælt þetta. Nýlega kom yfirlýsing frá hópi vísindamanna sem sagði að upptaka Amazon- frumskógarins á koldíoxíði væri helmingi meiri en áður var talið. Sú yfirlýsing sýnir fyrst og fremst í hvers konar villu og svima menn vaða hér. Þeir vita ekki hvort þeir eru að koma eða fara. Auk þess er oft látið eins og Amazon sé upphaf og endir allrar koldíoxíð- upptöku. Það er fásinna. Hvert einasta grasstrá og þörungur hér á Íslandi og annars staðar í sjó og á landi étur koldíoxíð. Þótt Amazon- svæðið sé stórt er það aðeins lítið brot í því gífurlega stóra dæmi.,
Hlutfall koldíoxíðs sýnist vissulega hafa aukist dálítið. Það virðist hafa verið um 0.029% fyrir iðnbyltingu , en er nú, sem fyrr sagði um 0.038% gufuhvolfsins, hugsanlega fyrir tilverknað mannanna, sem hafi tímabundið framleitt meira en jurtirnar hafa undan að torga. En hvað gerir það til þótt koldíoxíð aukist? Hvað er vandamálið? Jafnvel þótt aukið koldíoxíð stuðli að endurhlýnun jarðarinnar (sem fátt bendir til að það geri að neinu marki) væri slík endurhlýnun hið besta mál, ekki aðeins fyrir mannkynið, heldur einnig og ekki síður fyrir öll dýr og jurtir, fugla og fiska og allt sem þrífst á jörðinni. Ef um einhvers konar endurhlýnun til lengri tíma er að ræða ber að fagna því og beinlínis auka koldíoxíð- “mengunina”. Það mundi þó því miður afar litlu breyta, því koldíoxíð er aðeins talið ábyrgt fyrir 3-5% af gróðurhúsaáhrifum, kannski minna. Vatsgufa orsakar um 90% allra gróðurhúsaáhrifa og metan og fleiri lofttegundir mest af þvi sem eftir er.

Það kann að koma einhverjum á óvart sem les þessar línur, að ég er hlynntur verndun náttúrunnar og var það löngu áður en slíkt komst í tísku. Ég las bækur Rachel Carson í æsku og hafði, og hef að vissu marki enn áhyggjur af mengun. Ég er hér að tala um raunverulega mengun, ekki koldíoxíð. Frá bílum kemur t.d. kolmónoxíð og ósón, sem er ertandi og eitrað og einnig fíngert sót, auk ryks. Ýmis sápuefni, áburður og fleira sem kemur frá efnaiðnaði svo og lyf, sem fara í gegnum líkamann og út í skolpræsakerfið geta líka valdið skaða. Þetta og margt annað er raunveruleg mengun sem berjast á gegn.
En “umræðan” um mengun hefur því miður lengi verið að mestu í höndum fávísra (yfirleitt vinstri sinnaðra) öfgamanna.
Þegar talað er um loftmengun, koldíoxíð og áhrif mannanna á gufuhvolfið ættu menn líka fyrst að gera sér grein fyrir stærð þess. Það hefur engin eiginleg ytri mörk, en um þrír fjórðu þess eru í veðrahvolfinu, sem er nokkurn veginn sá hluti gufuhvolfsins sem er fyrir neðan flugvélina þegar flogið er milli landa. Þegar menn horfa út um glugga flugvélarinnar ættu þeir að gera sér grein fyrir því hvílíkar ógnarstærðir hér er um að ræða, en gufuhvolfið er ekki aðeins yfir helstu flugleiðum heldur einnig byggðum og óbyggðum, eyðimörkum, heimskautum og úthöfum. Menn ættu líka að hafa í huga, þegar talið berst að “mengun” að um þrír fjórðu hlutar jarðar (72%) eru þaktir úthafi þar sem mengun er engin að heita má. Aðeins rúmur fjórðungur er land. En ekki nóg með það: Um helmingur mannkyns býr á um 5% þessa lands og um 80% býr á um 20% þurrlendisins. Aðeins um 20% mannkyns byggir um 80% þurrlendis jarðar, sem þó er, sem fyrr sagði aðeins rétt rúmur fjórðungur yfirborðsins. Jafnvel innan landamæra helstu “mengunarlandanna” svo sem Bandaríkjanna, Rússlands og Kína er að finna gífurleg landflæmi, þar sem byggð, og þar með mengun, er lítil sem engin.
Flestöll loftmengun er þyngri en andrúmsloftið og fellur því til jarðar nálægt upptökum. Hún er því ávallt staðbundin að meira eða minna leyti, en að sjálfsögðu á að berjast á móti henni. Undistöðulofttegund lífsins, koldíoxíð, er hins vegar ekki mengun og getur ekki verið það.

Olíusóunin hefur líka verið gífurleg, því olía hefur lengi verið alllt of ódýr. Óskaplegt magn hefur farið og fer til húshitunar og raforkuframleiðslu, sem vel má leysa með öðrum hætti. Sparneytnir bílar eru líka hið besta mál, ekki vegna koldíoxíðs, heldur vegna þess að sparnarður er einfaldlega heilbrigð skynsemi. Þegar olía verður smám saman dýrari munu aðrar leiðir verða samkeppnisfærari. Gífurlegt magn olíu er enn í jörðu auk kola, sem hæglega má breyta í prýðilega olíu. Kjarnorku ætti líka að nýta miklu meira en gert er. En markaðurinn mun ráða fram úr þessu. Menn eiga hins vegar alveg að hætta að hafa áhyggjur af koldíoxíði. Það er ekki mengun.

Ég hef áður likt vinstrimennskunni við sjálfs- ónæmissjúkdóm á þjóðfélögum Vesturlanda, svipað og gigt eða eyðni og geri það enn. Þetta fólk tekur alltaf og ósjálfrátt upp hvern þann málstað sem er Vesturlöndum í óhag og styður leynt og ljóst ytri óvini þeirra, hverju nafni sem þeir nefnast, þó ávallt með mannúð og manngæsku, lýðræði og mannréttindi á vörum. Vinstra fólk er líka á stöðugum höttum eftir “góðum málstað” til að styðja, en af því að þetta eru jú vinstri menn þarf ávallt að segja þeim hvaða málstaður sé góður. Þeir hafa að sjálfsögðu tekið “gróðurhúsa”- steypuna upp á sína arma. Hér gefst þeim gullið tækifæri til að berja sér á brjóst, fordæma og vandlætast yfir vonsku Vesturlandabúa. Í þessu, eins og svo mörgu öðru, svo sem í “pólitískri rétthugsun” hafa þeir raunar fengið all marga kjána í fylgd með sér sem ímynda sér að þeir séu eitthvað annað en vinstri menn, en fólkið, sem gekk, ýmist leynt eða alveg ljóst erinda alræðis og gúlags í kalda stríðinu stendur hvarvetna fremst í flokki í þessu máli.

Heimsendafræði (eskatólógía á lærðra manna máli) var eitt höfuðviðfangsefni miðaldaguðfræðinga. Töldu hinir lærðustu menn miðalda einsýnt, að syndugt líferni mannanna, græðgi þeirra og illska mundi fljótlega kalla yfir þá eld og brennistein, pestir og kýli uns mannkynið tortímdist með öllu fyrir sakir vonsku sinnar, synda og almennrar fúlmennsku. Eskatólógum tókst þó aldrei að dagsetja heimsendi almennilega, hann dróst von út viti og er ekki kominn enn. Minnir þetta afar mikið á málflutning þeirra, sem grænastir eru og vitlausastir í “umræðunni” nú til dags, en vinstri menn samtímans eiga fjölmargt sameiginlegt með hálærðum vandlæturum miðalda. Auk þess er það varla tilviljun að heimsendaumræðan hófst í alvöru skömmu fyrir síðustu alda- og árþúsundamót.
Fárið, sem núna steðjar að var að sögn þessa fólks upphaflega í tvennu lagi, auk “tvö þúsund vandans”. Í fyrsta lagi hefði syndugt líferni mannanna, græðgi þeirra og illska valdið alveg voðalegri mengun, sem hafi gert gat á ósónlagið, þó ekki á norðurhveli þar sem flestallt fólkið býr, heldur í óbyggðum hinum megin á hnettinum. Þeir, sem ekki brynnu lifandi slyppu þó ekki, heldur drukknuðu. Það væri nefnilega að hlýna í veðrinu af völdum títtnefnds syndugs lífernis mannfólksins. Mundi því ísinn bráðna, en hann er nánast allur í fyrrnefndum óbyggðum hinum megin á hnettinum. Hafið muni síðan flæða yfir löndin og lýðurinn, sem ekki brann drukkna í skrælnuðum eyðimörkunum. Ég mun ekki hér fjalla um ósóngatið. Um það skrifaði ég í Moggann 1999 grein, “Úðabrúsar Eldlendinga” sem nú er að finna á vefsíðu minni (vey.blog.is). Ég læt nægja hér að benda á að ósóngatið hvarf tveim árum eftir að ég skrifaði greinina, en kom svo aftur og nú er alveg orðið ljóst að þetta er náttúrufyrirbæri, sem trúlega hefur verið til staðar frá upphafi kvartertíma. “Umræðan” um gatið hefur líka alveg þagnað. Allir virðast sömuleiðis hafa gleymt “tvöþúsund vandanum” nema tölvuframleiðendur, tölvufræðingar og tölvusölumenn. Þeir eru enn að telja peninga. Eins mun fara um koldíoxíð- og gróðurhúsa- “umræðuna” þegar aftur fer að kólna, en raunar virðist kólnun þegar hafin. Spámennirnir munu aftur skríða inn í hýði sín.


Að lokum:

Nú veit ég vel, að margir munu telja að ég taki hér stórt upp í mig, þegar ég bendi á alkunnar náttúrufræðilegar og sögulegar staðreyndir gegn hálærðum útreikningum og ofurflóknum tölvulíkönum hinna ábúðarmestu og lærðustu “vísindamanna”. Það er út af fyrir sig rétt að ég er ekki vísindamaður þó ég hafi fyrir meira en mannsaldri tekið stúdentspróf frá latínuskóla þar sem allir gengu með bindi og kennarar voru þéraðir. Það kann ekki að þykja merkilegur grundvöllur til að taka þátt í þessari “umræðu”. Raunar hafa fjöldamargir samtímamenn mínir gengið í gegnum sömu skóla og hafa lært það sama og ég. Margir hafa trúlega tekið hærri próf en ég, sem aldrei var neitt sérstakt námsljós, þótt ég hafi alltaf verið nokkuð góður í náttúrufræði, landafræði og sögu. Þeir hljóta því að vita eins og ég, að tölvulíkön eru óþörf og út í hött því hér er aðeins um “endurhlýnun” ekki “hlýnun” að ræða og þeir vita líka, að jörðin var öll miklu grónari þegar loftslag var hlýrra. Þeir þegja þó um þessa vitneskju sína sem mér finnst skrýtið. Þvert á móti tala þeir sumir hverjir, ekki síst forseti vor, með áhyggjusvip og einhvers konar djúpum, harmrænum undirtóni meinlegra örlaga um “loftslagsvandann” og “ógnina” sem yfir jarðarbúum vofi ef hlýnar eitthvað smávegis aftur (sem ekkert bendir þó til að verði til lengri tíma).

Ég dreg ekki dul á að ég tel að Íslendingar ættu þegar í stað að segja sig frá Kyoto- ruglinu. Fulltrúar Íslendinga á alþjóðavettvangi ættu líka að nýta sér menntun sína, því útlendingar vita greinilega fæstir það sem íslenskir embættismenn hljóta að hafa lært eins og ég. Íslenskir fulltrúar ættu að krefjast þess að hætt verði að tala um “hlýnun”, heldur ávallt “endurhlýnun” þegar fjallað er um þessi mál, svo og að orðinu “aftur” verði skotið inn hvarvetna sem við á.


Þegar þeir eigast við skilmingameistarinn með korða sinn, og þursinn með kylfu sína, er það ávallt sá með kylfuna, sem sigrar. Meistarinn með alla sína þekkingu á hinum ýmsustu fettum og brettum, stöðum og sporum skilmingamanna á ekki séns gegn kylfumanni, sem ekki tekur hið minnsta mark á reglunum og rotar hann. Sumar kenningar eru þess eðlis, að þær verðskulda enga umræðu. Þær eru tóm endaleysa í sjálfum grundvelli sínum. Svo var t.d. um gyðinga- steypu “vísindamanna” nasista og svo er einnig um marxismann. Það er út í hött, ef ekki beinlínis mannskemmandi að rökræða við þungbúna, hálærða, sannfærða marxista, nýaldarsinna, stjörnuspámenn eða aðra sem aðhyllast kenningar sem í sjálfum grundvelli sínum eru tóm vitleysa. Á slíkar kenningar, eins og á gróðurhúsasteypuna á að beita kylfunni. Blása á ruglið.

Gróðurhúsamenn, Sameinuðu þjóðirnar, þeir “vísindamenn” sem lögðu nafn sitt við IPCC og ekki síst stjórnmálamenn, hyggjast nú safnast saman í Kaupmannahöfn til að “bjarga jörðinni”. Raunverulegur tilgangur þeirra er að þenja út eigin völd, leggja á nýja skatta og allra helst leggja drög að einhvers konar alheimsstjórn þar sem þeir sjálfir hafi völdin. Um þessa samkundu er best að hafa orð Ólafs pá í Laxdælu: “Það vil eg að þeir ráði sem hyggnari eru. Því verr þykir mér sem oss muni duga heimskra manna brögð er þeir koma fleiri saman”.

H.C. Andersen misskildi almenning gjörsamlega þegar hann segir að fólkið hafi farið lúpulegt heim eftir að barnið hrópaði. Þetta er rangt. Fólkið hefði ráðist að barninu, skammað það og svívirt. Síðan hefði drengurinn hlaupið grátandi og rasskelltur heim meðan fólkið hélt áfram að hylla keisarann berrassaða.

Þannig var a.m.k. um okkur sem reyndum að benda fólki á í kalda stríðinu, hvers kyns föt það voru sem skraddararnir Marx og Lenín höfðu saumað á keisarana í Kreml. Það kostaði einungis fasistastimpil. Ástandið nú er ekki ósvipað. Það stríðir gegn “pólitískri rétthugsun” að malda í móinn gegn gróðurhúsablaðri “umhverfisverndarsinna” og er raunar álíka viðsjárvert og að hallmæla konum, hommum, svertingjum, dvergum, feitu fólki eða öðrum, sem eiga undir högg að sækja í lífsbaráttunni. En í þessu máli eins og þá mun tíminn leiða í ljós hver hefur á réttu að standa.

Ísland úr Kyoto!

 

 Eftirmáli, sem ekki er í Þjóðmálum:

 

Ég hef áður sagt, að vinstri menn hafa alltaf rangt fyrir sér. Alltaf. Ekki aðeins það. Taki þeir einhvern málstað upp á sína arma má bóka með vissu, að sá málstaður er rangur, en allt þetta mál er nýasta dæmið. Allt þetta mál er ofboðslegt og yfirgengilegt. Það er engin tilviljun að gamlir vinir Stalíns og annarra böðla kommúnista hafa tekið þessu blaðri fagnandi. Þarna sjá þeir möguleika á að fordæma og vandlætast yfir vonsku Vesturlandabúa og grafa undan þeim og hagsmunum þeirra. Þeir trúa því m.a. að meint aukning koldíoxíðs í 0.038% gufuhvolfsins muni stefna jörðinni og mannkyninu í glötun. Því er haldið fram, að það hafi verið 0.028% fyrir iðnbyltingu, og þessi fáránlega litla aukning sé nú einhvers konar "ógn" við allt líf á jörðinni. Um þetta snýst málið. Ótrúlegt, en satt. Mér bókstaflega sundlar og svelgist á þegar talið berst að þessari steypu.

(Raunar er ég alls ekki viss um að tölur um koldíoxíð fyrir iðnbyltingu séu fyllilega áreiðanlegar).  

Ísland úr Kyoto! 

 

 

Tvenns konar landráð

Vidkun Quisling taldi sig aldrei vera landráðamann. Hann vildi ólmur ganga inn í hið nýja stórríki, sem þá var að myndast í Evrópu, og var reiðubúinn til að gera nánast hvað sem var til að fá þar inngöngu. Vel að merkja var hann ekki einn. Hann átti stóran hóp ákafra stuðningsmanna í Noregi, sem trúðu því, eins og hann að hagsmunum landsins væri best borgið í “Þúsund ára ríkinu”. Sannir landráðmenn sjá nefnilega ekkert athugavert við gerðir sínar. Það gildir einnig um það fólk, innan og utan Alþingis sem telja best að færa völdin yfir Íslandi og Íslendingum til erlendra manna. Þeir eru, eins og Quisling reiðubúnir til að gleypa nánast hvað sem er frá hinum nýju, tilvonandi herrum sínum, bara ef þeir fá að vera með. En þeir verða aldrei með. Þeir verða, eins og Quisling, þrælar. Ísland “gengur ekki í” Evrópusambandið. Þeir gleypa okkur og innlima og ropa ekki einu sinni á eftir.

En líka eru til annars konar landráð og sú tegund landráðamanna sér, eins og Quisling heldur ekkert athugavert við gerðir sínar:
Það er staðreynd að svokölluð “ímynd” Íslands í umheiminum hefur breyst gífurlega til hins verra á undanförnum misserum. En hverjum er það að kenna? Efnahagshrunið var vissulega mikið, en hrun sem var miklu meira hefur einnig orðið í öðrum löndum, t.d. á Spáni sem er bæði í ESB og með evru. Á Írlandi, ýmsum Austur- Evrópulöndum og víðar hefur líka orðið gífulegt hrun, víða miklu, miklu meira en á Íslandi. En hvers vegna er Ísland tekið sérstaklega fyrir?

Á því eru ýmsar skýringar, en þó ræður örugglega miklu, ef ekki mestu rógsherferð íslenskra vinstri manna í erlendum fjölmiðlum gegn eigin landi og þjóð, sem hefur fallið í góðan jarðveg. Þessir menn telja sig með einhverju móti vera að ná sér niður á Davíð og öllu öðru sem þeir telja vont í íslensku þjóðfélagi, með því að svívirða land sitt frammi fyrir útlendingum. Útlendingarnir, flestir vita ekkert annað um Davíð eða Ísland annað en það sem frá rógberunum berst. Þeir taka því talið um gífurlega útbreidda “spillingu” og “glæpi” alvarlega og líkja því að sjálfsögðu athugasemdalaust við ástandið í þriðja heims eða Austur- Evrópuríkjum, þar sem mútur eru hluti af efnahagslífinu og þeir beinlínis drepnir, sem ekki vilja makka með hinum gjörspilltu valdhöfum. Útlendingar gera nefnilega ekki greinarmun á Íslandi og löndum þar sem slíkt viðgengst, sem ekki er von.
Menn ættu líka að hafa í huga að þegar vondar fréttir um Ísland birtast í erlendum fjölmiðlum er þar lang oftast um að ræða íslenska heimildarmenn yfirleitt á vinstri kanti, þótt fréttin birtist undir nafni hins erlenda fjölmiðils. Erlendir fjölmiðlamenn kunna ekki íslensku og vita ekkert um Ísland. Þeir leita því til íslenskra starfsbræðra sinna, sem mjög margir nota tækifærið til að slá (íslenskar) pólitískar keilur með því að níða eigin þjóðfélag og stjórnvöld frammi fyrir útlendingum.

Fjölmargir íslenskir vinstri menn hafa tekið þátt í að níða land sitt fyrir útlendingum, t.d. hefur Baugs- skáldið Hallgrímur Helgason verið að messa um “spillinguna” í Noregi og víðar. Duglegust allra hefur trúlega verið íslensk blaðakona, búsett í Bandaríkjunum Íris Erlingsdóttir að nafni. Hún skrifar pistla á einhverja stærstu og víðlesnustu vefsíðu Bandaríkjanna, Huffington Post. Í þessa (heldur vinstri sinnuðu) síðu er oft vitnað í öðrum bandarískum fjölmiðlum og m.a. hefur stofnandi hennar, Arianna Huffington nokkrum sinnum komið fram hjá Jay Leno og er oft getið (þó ekki vinsamlega) á Fox.
Pistlar Írisar eru sem fyrr sagði víðlesnir og hún fær örugglega vel borgað, en hún hefur m.a. líkt Íslandi í fullri alvöru við Zimbabwe og Geir Haarde og öðrum íslenskum ráðamönnum athugasemdalaust við Mugabe og hyski hans. Samkvæmt Írisi eru Íslendingar litlu eða engu betur staddir en þær þriðja heims þjóðir, þar sem spillingin og glæpirnir eru mestir.
Hún er nú farin að blogga á vefsíðu íslenskra mensévíka, Eyjuna þar sem hugmyndir hennar falla í góðan jarðveg. Undirmálsliðið sem skrifar athugasemdir við bloggfærslur á Eyjunni tekur hugmyndum hennar um Ísland að sjálfsögðu fagnandi. En þeir eru Íslendingar, svo það gerir ekkert til. Þegar útlendingar heyra Íslending tala þannig um land sitt og þjóð leggja þeir hins vegar við eyrun.
Menn ættu að hafa í huga að þegar Íslendingar sæta aðkasti erlendis, er það ekki síst þessum íslensku Blefkenum, sem eru fjölmargir auk Írisar að miklu leyti að kenna. Rógurinn hefur líka örugglega valdið þjóðinni gífurlegu fjárhagslegu tjóni. Þannig er t.d. öruggt, að erlendur fjárfestir, sem les t.d. pistlana á Huffington Post mun aldrei leggja fé í neitt sem íslenskt er. Þótt Íris sé kannski atkvæðamest er hún alls ekki ein á báti. Það koma fjölmargir aðrir (vinstri sinnaðir) Íslendingar við sögu í rógsherferðinni gegn Íslandi í erlendum fjölmiðlum.
Hún er í sérstöku uppáhaldi hjá Agli Helgasyni, svo sem við er að búast. Nýlega hefur komið í ljós að einnig Egill hefur reynt að gera landi sínu álitshnekki og vinna því fjárhagslegt tjón með bréfaskriftum til stofnunar, Transparency International sem leggur mat á spillingu. Erlendir fjárfestar, aðilar og stofnanir taka álit TI mjög alvarlega, auk þess sem mat stofnunarinnar hefur áhrif á almennt álit útlendinga á Íslandi.
Segir Egill stofnunina meta spillinguna of lága. Hún verði að bæta sig og gera útlendingum, ferðamönnum, erlendum fjárfestum og öðrum sem hingað koma ljóst, að Ísland sé gjörspillt. Egill, Íris, Hallgrímur og fjölmargir aðrir íslenskir vinstri menn sem fyrir rógsherferðinni standa sjá áreiðanlega ekki, frekar en Quisling, neitt athugavert við framferði sitt, en rógurinn loðir við. Hann er yfirleitt miklu skemmtilegri og meira spennandi en sannleikurinn, eða eins og Stefán heitinn Valgeirsson sagði einu sinni af öðru tilefni: “Þegar sannleikurinn er kominn upp að Elliðaám er rógurinn kominn norður á Langanes”.

Álitshnekkirinn, sem þessir íslensku sporgöngumenn Blefkens hafa valdið er gífurlegur, svo ekki sé talað um fjárhagstjónið sem athafnir þeirra valda landi sínu og þjóð  í nútíð og framtíð.

Kyn- leg hugleiðing

 
Ég skrifaði þessa færslu fyrir tveimur árum, en þá lásu hana fáir. Mér finnst tilvalið að birta hana aftur, en ég fer þarna yfir sömu atriði og í færslunni hér fyrir neðan, "Mætum ekki á R- daginn". Ef einhver skyldi láta sér detta í hug eitt augnablik að ég sé hér að bera blak af barnaníðingum er það fráleit fásinna. Það er ofstækið, sem einkennir öll þessi líkamsopa- æxlunarfæra og neðanþindarmál, sem mér er mjög á móti skapi. 


Það væri fjarri mér að hallmæla konum, hommum, svertingjum, dvergum eða feita fólkinu. Það væri ljótt, og ég er ekki ódó. Hinu er ekki að leyna, að mér hundleiðist brölt þessa fólks, ekki síst svonefnd “réttindabarátta” neðanþindar- þrýstihópanna tveggja, femínista og hómósexúalista.

Neðanþindar- þráhyggja ýmis konar er nú í tísku og þykir fín, enda ættuð frá Bandaríkjunum, landinu sem vinstri menn stela hugmyndum sínum frá, en þakka fyrir með hatri. Þar vestra hefur komið í ljós, að ýmsar kynhneigðir, sem menn einu sinni kölluðu “fýsnir” og töldu í einfeldni sinni vera ó- eðlilegar, þ.e. ó- náttúrulegar, eru í raun hið besta mál. Þeir sem einu sinni voru kallaðir “öfugir”, ef ekki beinlínis “ramm- sódómískir”, eru nú “samkynhneigðir”og flottir. Meira að segja “S/M” þykir “kinkí” og fínt. Konur halda upp á “V- daginn”(sbr. Vagina) með pomp og pragt, og hommar fara í skrúðgöngu á “R- daginn” (sbr Rectum)og því ekki það?
Þetta er allt í góðu lagi og sama er mér. Ég hirði hvergi um, hvað annað fólk gerir í svefnherberginu heima hjá sér. Þó þykir mér flíkunarheigðin, sem einkennir marga Bandaríkjamenn, svo og málsvara neðanþindar- æxlunarfæra- og líkamsopa- þrýstihópanna tveggja, hómósexúalista og femínista, alveg sérstaklega hvimleið. Það minnir mig helst á fólk, sem í sífellu þarf að vera að segja öðrum, hvað það hafi verið að gera á klósettinu.


Uppákoma alþingiskvenna á síðasta “V- degi” fannst mér merkileg og skemmtileg. Hvað skyldi Þorgeir Ljósvetningagoði hafa sagt? Eða Njáll? Eða Skarphéðinn?


En allt þetta umburðarlyndi kallar á andstæðu sína. Enginn heilvita maður þorir nú orðið að gefa sig á tal við ókunnug börn. Það kostar viðbjóðslegar, viðurstyggilegar ásakanir. Nú er mjög í tísku í hjónaskilnaðarmálum, og ekki aðeins í Bandaríkjunum, að saka eiginmanninn um “kynferðislega misnotkun”. Konurnar, sem bera viðbjóðinn á borð vita vel, að þær komast upp með það óáreittar. Í slíkum málum dugar iðulega ásökunin ein, óháð málavöxtum, svipað og í galdra- réttarhöldum fyrr á öldum. Ofstækið er yfirþyrmandi og í fullkominni andstæðu við allt umburðarlyndið.


Ég man að Flosi sagði einhvern tíma í Þjóðviljanum, að nauðgun væri “kynferðislegt atferli, þangað til báðum þykir það gott”. Þetta var í gamla daga. Nú væri óhugsandi að láta slíkt frá sér fara. Flosi yrði lögsóttur. Alræðisöflin sækja stöðugt á.

Ein kynhneigð, sem raunar er alveg sérlega viðbjóðsleg, hefur alveg orðið útundan í öllu frjálslyndinu, nefnilega “barn- kynhneigð”. Hvers vegna? Þessir menn geta beitt alveg nákvæmlega sömu rökum og hommar. Þeir “ráða ekki við sig”, en í allri þeirri sjúkdómavæðingu, sem gengur yfir Vesturlönd virðist enginn geta séð, að þeir eiga frekar heima á geðsjúkrahúsi en í fangelsi.

Án þess að ég vilji á nokkurn hátt verja þessa menn vil ég þó benda á, að í gegnum tíðina hefur það alls ekki alltaf verið ljóst, hvað er “barn”. Raunar má fullyrða með vissu, að bókstaflega allir núlifandi Íslendingar, þar á meðal Stígamótakonur, eru afkomendur “barnaníðinga” í nútímaskilningi, því algengur giftingaraldur fyrr á öldum var hér sem annars staðar 12-14 ár, og stundum yngri. Svo er enn í dag í mörgum löndum heims. Eftir að Khomeini erkiklerkur komst til valda í Íran með háværum stuðningi vinstri manna og Amnesty, var giftingaraldur færður niður í níu ár samkvæmt Sharia- lögum, en yngsta kona Múhammeðs spámanns var einmitt níu ára gömul. Raunar má geta þess til gamans, að það er nánast óhugsandi, að María mey hafi náð núverandi lögaldri, þegar hún átti Jesú.


Fleira er skrýtið. Framleiðsla á barnaklámi er viðurstyggilegur, ógeðslegur glæpur, en á að senda menn í fangelsi fyrir að horfa á viðbjóðinn? Á ekki frekar að senda þá til sálfræðings? Getur það verið “glæpur” að horfa á raunverulegan glæp, sem framinn var af bláókunnugu fólki í öðru heimshorni fyrir löngu? “Glæpamaðurinn” situr bara og horfir á myndir af öðru fólki, sem var að fremja glæp í öðru landi fyrir löngu. Þessir menn eiga við alvarleg, sérlega viðbjóðsleg geðræn vandamál að stríða, en er það glæpur? Og hvað með lögreglumennina og dómarana, sem horfa á viðurstyggðina í þágu “rannsóknarhagsmuna”. Á líka að fangelsa þá? "Varsla barnakláms" er refisverð hér og víða annars staðar og það er vel skiljanlegt að menn berjist á móti þessu með öllum ráðum. Þetta er oft borið saman við vörslu fíkniefna. En hvað með lögrelumennina og dómarana? Þeir þurfa ekki að neyta fíkniefnanna, sem þeir gera upptæk. Það er hins vegar brýn nauðsyn fyrir þá að "neyta" barnaklámsins. "Neyslan" felst í því að horfa á myndirnar. Þeir eru því óhjákvæmilega meðsekir hinum dæmda, alveg ólíkt því sem á sér stað í fíkniefnamálum.Hvað með sálarheill lögreglumanna og dómara? Og ég spyr aftur. Á ekki að dæma þá líka?

Mætum ekki í R- gönguna

Ég kann vel við homma, þótt mér leiðist lessur, en ég hef hins vegar fullkominn ýmigust á “hómósexúalistum”, þ.e. fólki, sem hefur fengið fengið neðanþindar- æxlunarfæra- og líkamsopamál gjörsamlega á heilann. Mér þykir líka vænt um konur þótt ég hafi skömm á feministum og hef ekkert sérstakt á móti svertingjum og asíumönnum þótt ég telji fjölmenningarsinna beinlínis þjóðhættulega skemmdarverkamenn.
 Mér finnast áhugamál hómósexúalista lítilmótleg, ef ekki beinlínis hallærisleg. Mér er alveg sama hvort hommarnir koma út úr skápnum eða ekki, það er þeirra mál. Ég hirði hvergi um það sem annað fólk gerir í rúminu heima hjá sér en til eru hlutir sem ég vil ekki vita. Ég veit að ég er ekki einn um þetta og má vitna í einn háværasta talsmann réttinda homma í Bandaríkjunum í marga áratugi, rithöfundinn Gore Vidal (náfrændi Al Gore), en hann hefur margsinnis lýst andstyggð sinni á flíkunarhneigð og rassaköstum hómósexúalista og fengið bágt fyrir. Hann vill bara fá að vera í friði, og það ber að virða.
Fyrrnefnd æxlunarfæra- og líkamsopa- þráhyggja nær hámarki þessa dagana. V- dagurinn er sem kunnugt er kenndur við annað líkamsop neðan mittis, sem á latínu nefnist “vagina”. Því finnst mér rétt að nota líka latneska nafnið því líkamsopi, nú á sér hátíð, nefnilega “rectum”. "Hinsegin dagar" beri því nafnið “R- dagar”. Vondir menn geta kallað þetta “rassdaginn” ef þeir vilja og gönguna “rass- gönguna”, en mér finnst það ljótt. Réttara er að halda sig við latínuna.

Ástæða þessara skrifa minna er ekki síst hvernig þeir hafa hin síðari ár markvisst og meðvitað stefnt að því að fá ungt fólk og ekki síst börn, i sínar raðir. Má minna á að fyrir nokkru var Birna Þórðardóttir að messa yfir börnum í Vestmannaeyjum, en inntakið í ræðum hennar var, að “boru- borun” væri í rauninni alveg eins og eðlilegar samfarir karls og konu. Þessu eiga börnin að trúa. Þetta er því miður ekki þannig. Þetta tiltekna líkamsop var af náttúrunni ætlað allt annað hlutverk, nefnileg að losa líkamann við hættuleg úrgangsefni. Í þessum úrgangsefnum er bakteríuflóran yfirþyrmandi, og ég er ekki aðeins að tala um eyðniveiruna. Einn kunningi minn,sem starfar í heilbrigðiskerfinu segir, að það væri alveg athugandi að meina hommum beinlínis að starfa við matvælaframleiðslu vegna hættu af coli- gerlum og fjöldamörgum öðrum lífshættulegum bakteríum. Náin samskipti við þetta líkamsop eru og verða alltaf stórhættuleg, þótt ekki væri eyðnin.
En þessi kunningi minn segir fleira. Það er ekki aðeins eyðnihættan og óþrifin, sem fylgja boru- borun sem eru hættuleg. Fleira kemur til. Með frekju sinni og yfirgangi hafa hómósexúalistar komið þessu áhugamáli sínu út til fólksins og komið því í tísku, þannig að m.a. virðist sjálfsagt þykja að beita boru- borun við konur ekki síður en karla. Þær eru smágerðari og þola þetta enn verr og innan heilbrigðiskerfisins hafa menn sívaxandi áhyggjur af útbreiðslu þessa undarlega athæfis. Líkamsopið (rectum) var aldrei ætlað til þess arna af náttúrunni, hringvöðvinn rifnar þannig að fjöldi þeirra sem stunda boru- borun að staðaldri verða að ganga með bleyju. Ekki nóg með það. Sumir hommar beita beinlínis hnefanum og fyrrnefndur kunningi minn segir, að ekki sé hægt að nota venjulega hitamæla á slíka menn. Það verði að nota munnmæla, hinir sýni bara lofthitann.

Þetta var kannski sagt í gamni, en málið er grafalvarlegt. Langhættulegasti fylgifiskur boru- borunar er að sjálfsögðu eyðnin. Hún er fullkomin dauðans alvara.
Að lokum:
Ég veit fullvel, að það jafngildir sjálfkrafa mannorðs- og æru- sjálfsmorði að gera minnstu athugasemd við flírulæti og rassaköst hómósexúalista, en um það hirði ég ekki neitt. Þeir eru löngu komnir út fyrir öll velsæmismörk og verðskulda enga sérstaka vernd eða virðingu. Fyrirframvitað blaður þeirra er sem flugnasuð í mínum eyrum. Mér finnst allt þeirra brölt vitlaust og lítilmótlegt þó ég hafi,sem fyrr sagði alls ekkert á móti hommum sem slíkum. Hommar eru eitt, hómósexúalistar eru annað á sama hátt og konur eru eitt, feministar eru annað.

Því segi ég og skrifa: Leyfum þeim ekki lengur að stjórna orðum okkar og gerðum. Ofsækjum ekki homma en sýnum hómósexúalistum fullkomið afskiptaleysi.

 

Mætum ekki í R- gönguna 

Landráð eru það og landráð skal það heita

Mér finnst full ástæða til að vitna með dálitlum tilbrigðum í Ólaf heitinn Jóhanesson um það sem fer fram á Alþingi Íslendinga þessa dagana undir forystu biðukollunnar Jóhönnu og rauð- græna skallamannsins, sem núna er loksins, loksins, loksins búin að fá völdin sem hann hefur dreymt um í öll þessi ár. Verkin sýna merkin. Fyrst á að gera þjóðina að bónbjarga öreigum vegna glæframennsku fáeinna óreiðumanna, sem enga ríkisábyrgð höfðu. Þeir sem lánuðu þeim verða að bera sjálfir sína ábyrgð og taka á sig skaðann, eða eins og Rómverjar sögðu: Caveat emptor. En ekki nóg með það: Nú er verið að selja þjóðina undir vald útlendra skrifstofumanna, þeirra sömu sem með yfirgangi og ofbeldishótunum eru að þvinga okkur til að borga Icesave. Það er verið að svíkja það, sem forfeður okkar börðust fyrir í margar aldir, fullveldi og sjálfstæði þjóðarinnar. 

 Skömm og svívirða þeirra, sem nú mynda meiri hluta Alþingis mun lengi uppi verða. Minning þeirra verður bölvuð, eins og þeirra sem stóðu að gerð Gamla sáttmála á sínum tíma. 

Mér finnst leitt að eiga ekki fánastöng, svo ég geti flaggað í hálfa stöng.

Það á alltaf að nota það orð sem við á, segja sannleikann, hvað sem á dynur og orðið sem nú á að nota er"landráð!" Landráð eru það og landráð skal það heita.

Samþykkt að senda inn umsókn

Heimska sjónvarpsféttamanns

Í sjónvarpsfréttum kvöldsins er Davíð lagt það til lasts, að hafa í viðtali við erlenda sjónvarpsstöð sagt að íslensku bankarnir væru ekki að fara á hausinn. Hvers konar fífl er þessi fréttamaður? Hann virðist ekki vita eða skilja, að það var beinlinis emættisskylda Davíðs að ljúga til um þetta. Ef seðlabankastjóri  hefði sagt sannleikann opinberlega hefði það sjálfkrafa sett bankana og allt íslenska fjármálakerfið á hausinn samdægurs.

Þetta er enn ein staðfesting á því hvers konar undirmálslið starfar við íslenska fjölmiðla. 

Ei veldur sá, sem varar

   Þessi grein birtist í Morgunblaðinu í júlí 1993 í tilefni þess að þá var nýafstaðin goslokahátið í minningu 20 ára án frekari eldvirkni. Hvers kyns umræða um þá gífurlegu hættu, sem vofir yfir Vestmanneyingum hefur verið kæfð. Þó má geta þess að Páll Imsland jarðfræðingur skrifaði prýðilega og málefnalega grein til andsvars mér, þar sem hann bendir m.a. á að til séu margir aðrir staðir þar sem aðstæðum svipar til Vestmannaeyja, en það breytir því ekki að hættan þarna er gífurleg. Ég er svolítið tengdur eyjunum, því afi minn, Gunnar Ólafsson kaupmaður og útgerðarmaður, ættaður frá Sumarliðabæ í Holtum,  stofnaði á sínum tíma m.a. Tangaverslun í Eyjum. Faðir minn var þar uppalinn og leit á sig sem Vestmannaeying, þótt fæddur væri uppi á landi. Sjálfur hef ég oft komið til Eyja og verið þar á vertíðarbátum. Hættan vofir enn yfir Vestmannaeyjum og fer síst minnkandi með árunum.

Á þessu ári er minnst í Vestmannaeyjum atburðar, sem gert hefur þær frægar um allan heim. Ekki skilja allir hve litlu munaði að úr yrði hryllileg martröð. Fyrir tuttugu árum hefðu getað orðið þarna mestu voðaatburðir sem dunið hafa yfír þessa þjóð frá upphafi byggðar í landinu. 

Það er kunnara en frá þurfi að segja, að mjög víða á íslandi, aðallega á suðvestur- og norðausturhlutum landsins, háttar svo til að byggð er í nágrenni eldstöðva. Þannig er öll byggð á Suðurnesjum, og einnig sjálf Reykjavík, í mismikilli fjarlægð frá sprungum sem vitað er að gosið hafa á sögulegum tímum eða a.m.k. ekki löngu fyrir landnámsöld. Fram hjá slíku er ekki hægt að komast, ef byggð á að haldast í landinu. Einn staður hefur þó algera sérstöðu, ekki aðeins á Íslandi, heldur trúlega í öllum heiminum. Þar er einn af fjölmennustu kaupstöðum landsins ekki aðeins byggður í nágrenni við virka eldstöð, sem gaus fyrir fáum árum og getur gosið aftur hvenær sem er, heldur beinlínis ofan á henni. Á þessu tvennu er reginmunur. 

Í mjög grófum dráttum er Heimaey eldfjall á hafsbotni, miðdepill mikils, ungs eldstöðvaklasa undan suðurströnd landsins. Myndar Heimaey ásamt nálægum minni eldfjöllum á sjávarbotni (eyjum) hæstu tinda klasans. Undanfarnar árþúsundir hafa ýmsar sprungur á Heimaey gosið öflugum gosum, sem fjöll hafa myndast af. Meðal þeirra er t.d. Heimaklettur (sem er ekki ólíkur Eldfelli, en nokkuð sorfinn af brimi), Stórhöfði o.fl. Öll fjöll á Heimaey eru mynduð á svipaðan hátt: Sprungur opnast og mynda fjöll, sem eru nú mismikið veðruð af sjávargangi. Stundum rennur einnig hraun. Þannig hækkar Heimaey úr sjó smátt og smátt. Yngst hinna eldri fjalla er Helgafell, en Eldfell myndaðist eftir langt goshlé sem einskonar afleggjari frá því. Þessi fjöll eru þó nánast sem þúfur á baki hinnar eiginlegu eldstöðvar, sem er Heimaey öll. í kvosinni milli þriggja slíkra þúfna stendur Vestmannaeyjakaupstaður. 

Í Árnesog Rangárvallasýslum, og reyndar víðar, hafa menn oft orðið fyrir skakkaföllum af völdum Heklu. Að búa í grennd fjallsins felur í sér nokkra hættu og engum dettur í hug þar um slóðir að byggja sér íbúðarhús, hvað þá heilan kaupstað, á sjálfum Heklutindi. Einmitt þetta hefur þó verið að gerast ofan á annarri stórri og virkri eldstöð í grenndinni í tuttugu ár og enginn sér neitt athugavert við það. 

Vestmannaeyjar höfðu haft hægt um sig í þúsundir ára og er það og ekki síður hitt, að fyrir einhverja Guðs mildi varð ekki mannskaði 23. janúar 1973 er vafalaust höfuðskýring þessa andvaraleysis. Með Surtseyjargosinu, og svo Heimaeyjargosinu varð þessi mikla eldstöð hins vegar virk á ný. Enginn jarðvísindamaður treystir sér nú til eða reynir að hafna þeim möguleika að þarna kunni að gjósa aftur innan fárra ára eða áratuga. Margir þeirra segja raunar án þess að geta byggðar í eyjunum, eins og það sé aukaatriði í málinu — að eldvirknin, sem lengi hefur verið í Kötlu, hafi nú flutt sig um set til Vestmannaeyja. Er þögn þeirra um uppbygginguna í Heimaey undarleg, ekki síst vegna þess að einna flest gos í Vestmannaeyjaklasanum hafa einmitt orðið í Heimaey, enda er hún af þeim sökum langstærst. Þó munu einhverjir þeirra hafa varað við þessu skömmu eftir gos, en ekki var hlustað.

Þrátt fyrir framkvæmdagleðina, sem hefur verið svo einkennandi fyrir þjóðina síðustu öldina eða svo, kemur stundum upp einhvers konar minnimáttarkennd gagnvart tilteknum verkefnum, sem voru fyrri kynslóðum ofvaxin. Þannig þótti um langa hríð óhugsandi að brúa Ölfusá eða Þjórsá, leggja veg yfír Skeiðarársand eða leggja vegi eða byggja brýr yfirleitt. Forfeðurnir höfðu ekki treyst sér til þess. Þetta væri alltof dýrt. Enn eimir eftir af þessu þegar malbikun vega ber á góma, þótt hæglega mætti teppaleggja nánast hvern einasta vegarspotta á landinu fyrir andvirði örfárra af þeim skuttogurum, mjólkurbúum, fiskeldisstöðvum, loðnubræðslum, frystihúsum eða loðdýrabúum, sem byggð hafa verið að óþörfu og eru nú minna en einskis virði. Eitt þessara mála er höfn við Dyrhólaey. Það þykir svo dýrt. Vestan Dyrhólaeyjar má vel gera ágæta höfn með minni tilkostnaði en margir halda, en frá þeirri höfn mætti sækja öll helstu mið Vestmannaeyjabáta, allt austan frá Ingólfshöfða vestur fyrir Þorlákshöfn. Slík höfn kæmi ekki aðeins Vestmanneyingum og öðrum íbúum Suðurlandskjördæmis til góða, heldur mundi hún skapa tímamót í samgöngu-, byggða- og atvinnusögu landsins alls. Þessa dagana er mjög rætt um að auka framkvæmdir, ekki síst í vega- og samgöngumálum m.a. vegna vaxandi atvinnuleysis. Fé það sem nýlega hefur verið varið til bygginga þeirra ágætra sem vondir menn nefna stundum „Borgarbragga" og „Stórubólu" hefði dugað til að hrinda framkvæmdum vel af stað, svo ekki séu taldir þeir fjármunir sem fyrrum menntamálaráðherra setti í endurbyggingu Þjóðleikhússins, sem var að mestu óþörf. Öfugt við þessar byggingar og fjöldamargar aðrar mundi slík hafnargerð skila öllu þjóðarbúinu geysimklum arði, því höfn á þessum stað hlýtur að verða einhver besta fjárfesting sem landsmenn hafa ráðist í áratugum saman.

En víkjum aftur að eldgosum. Dyrhólaey er vissulega í nágrenni Mýrdalsjökuls, sem iðulega hefur gosið, ekki síst í Kötlu. Þó munu þess vart dæmi að jökulhlaup hafi gengið yfir Mýrdal vestan Dyrhólaeyjar. Vert er að benda á að þótt hraunflóð og jökulhlaup séu miklar náttúruhamfarir, er hægt að forðast þau, sé landrými nægt og viðvörun gefin. Allt öðru máli gegnir í Heimaey. Þar er sá möguleiki raunverulega fyrir hendi, eins og sannaðist 1973, að jörðin bókstaflega opnist undir fótum manna, spýjandi eldi og eimyrju. Hvert á þá að flýja? Það mætti halda, að einhverjir hefðu þurft að farast í eldinum þegar sprungan opnaðist 23. janúar 1973 til þess að Vestmanneyingar og aðrir skildu, hvílík dauðans alvara hér er á ferðum. Þá hefði verið farið varlegar í að flytja aftur heim. Skynsamlegast væri að yfirgefa eyjuna alfarið. Annar kostur væri að sjúklingar, börn og gamalmenni flyttu til meginlandsins, en enn væri þarna verstöð þar sem starfaði fullfrískt fólk á besta aldri, tilbúið til að hlaupa í bátana jafnskjótt og sírenur væru þeyttar til marks um gosóróa undir eyjunni. Ég verð að játa að ég er ekki bjartsýnn á að á þetta verði hlustað fremur en Kassöndru hina grísku til forna. Engir Íslendingar eru jafn bundnir heimahögum sínum og Vestmanneyingar. Þeir hafa skapað sína eigin menningu og barist við náttúruöflin og sigrað frá upphafi Íslandsbyggðar. Þeir sigruðu meira að segja jarðeldinn 1973, og halda kannski sumir að þeir geti það aftur. En jafnvel þeir geta ekki ráðið því hvar jarðskorpunni þóknast að rifna. 1973 var það austan Helgafells. Næst gæti hún opnast annars staðar, kannski vestan Helgafells. Þá duga engin mannalæti. 

Það er ekki ætlun mín með þessari grein að hræða fólk og skelfa, öllu heldur er ég að reyna að koma viti fyrir það. Sjálfur er ég dálítið tengdur Vestmannaeyjum og þykir vænt um eyjarnar og íbúa þeirra. Einhver verður að taka blað frá munni um þetta mál. Kannski eru líkurnar á gosi litlar, vonandi engar. Hver veit það? Eitt er þó alveg víst: Áhættan er allt of mikil. Of mikið er í húfi. Það er til of mikils ætlast að reikna með, að kraftaverkið frá janúar 1973 endurtaki sig. 

Ný kynslóð, gamalt hatur

Þessi grein, sem er í nýjustu Þjóðmálum, er  "umsögn" (fremur en gagnrýni) um bókina "Múrbrot", en vefritið "Múrinn" var málgagn fáráns- eða skegg- vinstri manna af yngri kynslóð um skeið. Vinstri mennskan er ólæknandi eins og heimskan og mun vafalaust verða með okkur áfram um ókomin ár. Alltaf bætast nýir í hópinn.

Á árunum 2000-2007 héldu fáeinir ungir hugsjónamenn, sem nefndu sig “Málfundafélag úngra (með úi eins og hjá Kiljan) róttæklinga” (MÚR ) úti vefsíðu, Múrnum, að því er virðist helst til mótvægis við hinn ágæta Vef- Þjóðvilja. Vef- Þjóðviljinn stendur keikur eftir og er enn, a.m.k. að mínu viti einn af sárafáum málsvörum sæmilega heilbriðgðrar, vitrænnar hugsunar sem eftir er í landinu, ekki síst eftir að Mogginn gekk endanlega í pólitískt rétthugsuð björg vinstri manna. Múrinn gafst hins vegar upp á limminu 2007. Nú hafa aðstandendurnir gefið út bók þar sem lesa má það sem þarna var skrifað á þessum árum.


Vinstri menn, hvort sem þeir kalla sig “róttæka” eða ekki, haga sér um fjölmargt eins og evangelískur (þ. e. trúboðssinnaður) trúflokkur. Skoðanir hreinræktaðra kommúnista má, eins og skoðanir hefðbundinna trúflokka, finna í helgum bókum, sem spámenn þeirra hafa skráð. Að rökræða við þessa eiginlegu marxista er algjörlega út í hött, svipað og að deila við „frelsaða" menn eða geðbilaða. Þeir eru líka félagsverur, og fara því gjarnan í flokkum. Hugsun þeirra hlýðir ávallt staðli þess hóps, sem þeir tilheyra. Þeir eru, eins og t. d. mormónar eða vottar Jehóva, prógrammeraðir, þannig að þeir hafa ætíð á reiðum höndum afdráttarlaus svör við hinum aðskiljanlegustu vandamálum og þessi svör eru fyrirframvituð og stöðluð. Aðeins þarf að þrýsta á hnapp. Fyrir andstæðinga hefur þetta ýmsa kosti, því alltaf má vita fyrirfram, hvaða skoðun þeir muni hafa í hverju máli. Þó gerir þetta allar rökræður við “róttækt” vinstra fólk leiðinlegar, því það er þreytandi að hlusta sífellt á sömu fyrirframvituðu tugguna.
Þeir telja sig búa yfir þekkingu — eða leyndum dómum — og nota hvert tækifæri til að koma þessari “þekkingu” sinni á framfæri enda álíta þeir að hún muni frelsa heiminn. Þetta er því meira áberandi, þeim mun “lengra til vinstri” (róttækari) sem þeir teljast. Eiginlegum kommúnistum af gömlum skóla hefur nú fækkað verulega, þótt allnokkrir séu eftir, en sömu tilhneigingar gætir einnig meðal þeirra, sem telja sig “hófsamari” (þ.e. “lengra til hægri”) innan vinstri hreyfingarinnar. Hér er um stigsmun að ræða, ekki eðlismun.

Af þessum sökum leitar vinstra fólk mjög í störf, þar sem besta tækifærið gefst til að breiða út fagnaðarerindið, svo sem við ritstörf, kennslu- og uppeldismál eða fjölmiðlun. Afrakstur þessarar tilhneigingar þeirra hefur komið sífellt betur í ljós hin síðari ár, m.a. í því, að vinstri menn, “róttækir” og aðrir einoka nú orðið mest alla menntun og nánast alla fjölmiðlun í landinu.


Í fyrrnefndri bók, sem ber nafnið “Múrbrot” kemur allt þetta afar glögglega í ljós.



Þetta fólk er flest svo ungt, að það komst ekki til vits og ára fyrr en eftir fall Berlínarmúrsins 1989 og endanlegt hrun þeirrar ógnar, sem stóð af heimskommúnismanum, sem varð með upplausn Sovétríkjanna á jólunum 1991, en þá lentu stuðningsmenn, jábræður, meðhlauparar og umþegjendur alræðisins, vinstri menn, í hugmyndafræðilegri kreppu, sem kunnugt er. Hatrið á Vesturlöndum er þó samt við sig, því það er ekki draumurinn um betri heim, sem knýr vinstri manninn til dáða, eins og þeir sjálfir og margir aðrir ímynda sér, heldur hatrið á eigin þjóðfélagi. Þarna gildir reglan, “óvinur óvinar míns er vinur minn". Hver sá einræðis- eða alræðisherra, ofbeldis- eða hryðjuverkahópur, sem hatar Vesturlönd og beitir sér gegn þeim á vísan stuðning, eða a.m.k. samúð þeirra MÚR- manna.

Í lítilli grein kemur fram djúp samúð með ETA- mönnum á Spáni. ETA hefur myrt með köldu blóði þá blaðamenn, sem þeim eru andvígir og sömuleiðis þá stjórnmálamenn og bæjarfulltrúa sem þeim eru ekki að skapi. Ég hef dvalið langdvölum á Spáni og eitt af því sem einkennir forsprakka þessara morðóðu ofbeldismanna er, að þeir, eins og “róttækir” íslenskir vinstri menn, eru gjarnan fremstir í flokki í “friðargöngum” hvarvetna um Evrópu og opna helst aldrei munninn án þess að prédika um “tjáningarfrelsi”, “lýðræði” og “mannréttindi” . Margt er líkt með skyldum.

Að sjálfsögðu fá Talibanar og Al- Qaida vinsamlega, mildilega umfjöllun hjá MÚR- fólkinu. Þeir hata jú Bandaríkin og Vesturlönd og eru því samherjar. Reynt er að gera sem minnst úr atburðunumm 11. september 2001 og annars staðar er látið að því liggja, að Al- Qaida sé ímyndun ein, uppfinning CIA og annarra bandarískra illmenna. Þetta er þó ekki (ennþá) beinn stuðningur, heldur er reynt eftir mætti að verja ódæðin og kenna hinum raunverulegu illmennum að dómi MÚR- fólks: Bandaríkjamönnum. “Róttækir” vinstri menn hafa enn ekki gengið svo langt að stofna sérstök “vináttufélög” við Hamas, Hizbollah, Talibana og Al- Qaida, eins og þeir gerðu fyrr á árum við Stalín, Mao, Kim Il Sung og Pol Pot, en að því kann að koma. Það leynir sér hvergi hvar samúðin er. Islamistar vilja gera Bandaríkjunum, hinum “mikla Satan” og Vesturlöndum allt til miska eins og MÚR- menn. Sem fyrr sagði: “Óvinur óvinar míns er vinur minn”.


Ekki þarf að taka fram, að Chávez Venesúelaforseti, vinur Hvít- Rússa og Írana er hátt skrifaður á þessum bæ og ekki kemur heldur á óvart sorgin sem þarna kemur fram yfir sviplegu fráfalli Che Guevara. Hann var sem kunnugt er skotinn eins og hundur í fangaklefa í Bólivíu og fór einkar vel á því. Guevara var nefnilega sjálfur böðull. Þetta átrúnaðargoð allra sannra mannúðar- og menningarmanna, “lýðræðis-” postula og “friðarsinna” á vinstri væng var þarna staddur í því skyni að hrinda af stað nýjum styrjöldum um gjörvalla Suður- Ameríku. Með styrjaldarrekstrinum átti að koma á kúgunarkerfi kommúnista, en svoleiðis styrjaldir kallar vinstra fólk “þjóðfrelsisbaráttu”. Þetta klikkaði, sem betur fór. Ekki þarf að koma á óvart, að Che Guevara er alveg sérstakt uppáhald og verndardýrðlingur allra sannra “friðarsinna” og þátttakenda í “ofbeldisumræðunni”.

Sem fyrr sagði var Guevara böðull, ekki aðeins í óeiginlegri, heldur líka í alveg eiginlegri merkingu orðsins og örlög hans voru fyllilega verðskulduð. Í stríðinu í Sierra Maestra, sem Castro hrinti af stað á sínum tíma til að ná völdum fyrir sig og kenningu sína sá Che um böðulsverkin. Hann tók þá afsíðis, sem ekki vildu makka rétt og skaut eigin hendi með skammbyssu sinni. Í hreinsunum miklu og fjöldaaftökunum, sem fylgdu í kjölfar valdatöku Castros hafði Guevara líka yfirumsjón með aftökunum. Um þetta blóðbað, eins og önnur illvirki Castros er þó aldrei talað. Allir vinstri menn, “róttækir” og aðrir slá skjaldborg um Castro enn í dag. Hvers kyns alvarleg gagnrýni á þennan miskunnarlausa alræðisherra, kúgara og böðul kostar fastistastimpil, ekki aðeins frá þeim ungu rótttæklingum sem hér um ræðir, heldur frá gjörvallri vinstri hreyfingunni sem heild.

Mér er fullljóst, að samúð með alræðisherrum, hryðjuverkamönnum og gúlagi er ekki það eina, sem greinir sundur vinstri menn og hægri, en um forræðishyggju, sýndarmennsku, tvöfeldni, óskhyggju og orðagjálfur mun ég e. t. v. ræða síðar. Afstaðan til Castros er merkileg í þessu sambandi. Hann er nú hættur að bleyta smjörið, og eftir dauða hans mun kerfið sem hann kom á hrynja þar sem annars staðar, en það verður í vissum skilningi eftirsjá að Castro.
Þótt hálf öld sé liðin frá valdatöku hans og járntjaldið fallið hefur mér sýnst að afstaðan til Castros sé enn í dag einhver allra besta aðferðin til að greina svonefnda “hægri menn” frá vinstra fólki. Sá sem bregst til varnar þegar Castro ber á góma er vinstri maður. Sá sem ekki reynir að bera í bætifláka fyrir ódæðin, er hægri maður. Þetta kann að virðast einfeldningslegt en ég fæ ekki séð að til sé önnur aðferð til að greina hægri frá vinstri, sem er einfaldari, áreiðanlegri og afdráttarlausari en þessi. Hver sagði, að kalda stríðinu væri lokið?

Hið ýmsa brölt og uppátæki vinstri manna hafa valdið mér undrun og heilabrotum allt frá barnsaldri og fram á þennan dag og það eru liðin mörg ár síðan ég hætti að líta svo á, að háttalag þeirra mætti einungis skýra með hliðsjón af marxisma/sósíalisma. Þeir eru fyrst og fremst það, sem áður fyrr var stundum kallað “niðurrifsöflin” og eiga sér andlega forfeður langt aftur í aldir, frá því löngu, löngu áður en sósíalismi eða marxismi urðu til. Einkennin verða, sem fyrr sagði, því afdráttarlausari, þeim mun lengra til vinstri, þ.e. “róttækari”, sem þeir teljast.

Sem áður sagði lenti vinstri hreyfingin í sálarkreppu við fall alræðis og gúlags 1989-1991. Í alræðisherrum kommúnistaríkjanna höfðu andlegir forfeður MÚR- fólksins séð vini, sem eins og þeir sjálfir hötuðu og vildu kollvarpa þjóðfélagi Vesturlanda. Það mistókst og nú leitar ný kynslóð sér nýrra bandamanna meðal hinna ýmsu hryðjuverkahópa og hatursmanna Vesturlanda í þriðja heiminum. 

Bandaríkjahatrið, sem MÚR- fólk á sameiginlegt með andlegum (og oft einnig líkamlegum) forfeðrum sínum, kemur víða fram í þessari bók. Afstöðu vinstri manna til Bandaríkjanna svipar reyndar mjög til afstöðu sníkilsins til hýsils síns. “Rótttækir” vinstri menn af eldri kynslóð voru gjarnan nánast helteknir af jazz og fleiri þáttum bandarískrar menningar, en studdu af alefli Stalin og aðra þá sem vildu tortíma Bandaríkjunum. Þessi tvískinnugur er enn meira áberandi meðal hinnar nýju kynslóðar. Hugarheimur þessa fólks er að miklu leyti skapaður í Bandaríkjunum, ekki síst sú “pólitíska rétthugsun”, sem þeir aðhyllast af alefli, en þeir, eins og raunar bandarískir vinstri menn sjálfir, gera samtímis allt sem í þeirra valdi stendur til að níða, sverta og svívirða Bandaríkin. Sníkillinn nærist á hýsli sínum en vinnur honum jafnframt tjón.

Þeir “róttæku” ungu “rapparar”, sem vörpuðu logandi íkveikjusprengju að bandaríska sendiráðinu fyrir nokkrum árum voru mér vitanlega ekki í MÚR- hópnum en eru þó einkar dæmigerðir fyrir hina nýju kynslóð róttæklinga. Þetta gerðist skömmu fyrir atburðina 11. september 2001 þannig að enn var óhætt að ráðast að Bandaríkjamönnum á þennan hátt án alvarlegra eftirmála. Nú þyrfti til þess meira hugrekki en þetta fólk býr yfir, en slíkar sprengjur eru í styrjöldum notaðar til að kveikja í skriðdrekum og húsum.
 Sem kunnugt er var ákæran nánast hjákátleg (móðgun við erlent ríki). Þótt fjöldi manns væri í húsinu og kviknaði í undan íkveikjusprengjunni var hvorki kært fyrir íkveikju né morðtilraun. Þeir borguðu ekki einu sinni skaðabætur. 

Ég er raunar ekki þeirrar skoðunar, að senda hefði átt þessa ungu menn austur fyrir fjall og gera þannig að píslarvottum í hópi skoðanabræðra sinna sem eru margir. Fólkið sem safnaðist á Austurvöll í vetur var margt sömu gerðar og þeir. 

Miklu réttlátari refsing hefði verið að senda rapparana vestur um haf á fund hinna svörtu smáglæpamanna, sem þeir sækja hugarheim sinn og andlega næringu til. Þar gætu þeir fengið að “chilla” að vild um áhugamál þessara manna, sem svo ljóslega koma fram í rapptextum, nefnilega eiturlyfjasölu, útgerð vændiskvenna, rán, morð, hópnauðganir og, ekki síst það skrítna fyrirbæri, “móður- kynhneigð”, sem nánast gegnsýrir allt og kemur hvarvetna fram í orðum þeirra og æði.

En böggull fylgir skammrifi: “They don´t Talk the Talk, they don´t Walk the Walk”, eins og átrúnaðargoðin mundu segja. Ég mundi ekki spá hinum ungu íslensku gervi- Könum langlífi þar vestra. Þessir svörtu smákrimmar eru, eins og títt er um glæpamenn, þrátt fyrir allt miklir föðurlandsvinir.

Gagnrýni er ekki aðeins nauðsynleg, heldur beinlínis einn helsti undirstöðuþáttur lýðræðis, og því er tjáningarfrelsið lífsnauðsyn. Tjáningarfrelsið má ekki skerða. Gagnrýni er varnarkerfi þjóðfélagsins á sama hátt og ónæmiskerfið er varnarkerfi mannslíkamans. En í sumum sjúkdómum snýst ónæmiskerfið gegn sjálfum líkamanum. Þetta gerist t.d. í gigtarsjúkdómum. Þá ræðst ónæmiskerfið á vöðva og liði, og hindrar þannig eðlilega hreyfigetu líkamans án þess að drepa hann. Allra verstur er þó sá sjúkdómur, eyðni, þar sem ónæmiskerfið ræðst á sjálft sig. Þeir sem ættu að verja líkamann fá röng skilaboð, ráðast á sjálft ónæmiskerfið og fremja þannig sjálfsmorð. 
Síbyljuárásir hinna “hófsamari” vinstri manna á Bandaríkin og málstað Vesturlanda, sem t.d. má heyra og sjá daglega hjá fréttastofu RÚV og raunar flestöllum ef ekki öllum stærri fjölmiðlum hin síðari ár líkjast meira árásum ónæmiskerfisins í gigtarsjúkdómum. Þær skaða Vesturlönd og Bandaríkin, en drepa ekki. Kommúnismi, nasismi og islamismi, kenningar, sem afneita sjálfum grundvelli lýðræðisins. eru allt annað og verra. Þeir nota ónæmiskerfið, þ.e. gagnrýnina og tjáningarfrelsið beinlínis til að tortíma sjálfu þjóðfélaginu sem þeir lifa í. MÚR- félagarnir, jámenn alræðisherra og hryðjuverkahópa tilheyra síðari hópnum, eins og eyðniveiran. Þeir, án þess að gera sér grein fyrir því sjálfir, nota frelsið til að drepa frelsið.

Hinir meðseku

Þessi grein er í Mogganum í dag. Nú eru liðin um 30 ár síðan yfirlýstir stuðningsmenn alræðisstjórna kommúnista hreiðruðu fyrst um sig innan Amnesty og tóku þar mest öll eða öll völd, en Svavar Gestsson var t.d. farinn á halda fyrirlestra um "lýðræði" og "manréttindi" á Amnesty- fundum upp úr 1980, svo sem sjá má á auglýsingum í Þjóðviljanum. Reyndar starfaði mestöll eða alveg öll forysta Alþýðubandalagsins í "vináttufélögum" og flest allir eða allir voru jafnframt í Amnesty, þar á meðal þeir,sem síðar gengu í svonefnda "Samfylkingu". Össur Skarphéðinsson  hefur t.d. skýrt frá ferðalögum sínum um Austur- Evrópu í boði "vináttufélaga" við harðstjórana. Allt fór þetta fram samhliða háværri  "lýðræðis-" og "mannréttindabaráttu".

Þetta fólk hefur enga sómatilfinningu. Alls enga.

 

Ég man það vel, þegar Havel, þáverandi Tékklandsforseti og fyrrum pólitískur fangi kom til landsins á tíunda áratugnum. Þá söfnuðust í kringum forsetann og flöðruðu upp um hann gamlir, yfirlýstir, kinnroðalausir liðsmenn ráðamanna í austri, þar á meðal forsprakkar sérstaks “vináttufélags” við kvalara hans og ofsækjendur. Dalai Lama hefur nú komið til landsins og ég hélt að sagan mundi endurtaka sig, en babb kom í bátinn.

Forkólfar úr gamla Alþýðubandalaginu, sem nú tilheyra ýmist Samfylkingu (þ.e. mensévíkaarmi gamla alræðisflokksins) eða Vinstri grænum (bolsévíkaarmurinn, það heitir víst “vinstri græn”) höfðu hugsað sér gott til glóðarinnar.

Próblemið er, að hinir tveir armar gamla alræðisflokksins hafa nú tekið völdin í landinu og þeir vilja ekki styggja kínverska ráðamenn. “Mannréttindabaráttan”er því sett í salt um sinn, nema hjá þeim, sem á dögum kalda stríðsins gengu allra, allra lengst í stuðningi sínum við alræðisherra kommúnista. Svo merkilegt sem það kann að virðast eru það einmitt þesssir gömlu jábræður allra, allra blóði drifnustu harðstjóranna, sem eru lang háværastir í “mannréttindabaráttunni”. Fólkið, sem t.d. hefur starfað (eða starfar enn) samtímis í Amnesty og Kúbuvinafélaginu er einmitt fólkið sem nú kemur hlaupandi til Dalai Lama. Þetta er einfaldlega of gott tækifæri til að hægt sé að láta það sér úr greipum ganga.

Þeir sem voru unglingar á dögum Hitlers eru nú örvasa gamalmenni, en sæta þó látlausum ofsóknum. Allt önnur lögmál gilda um þá Íslendinga, sem gengu erinda kommúnistaríkjanna. Hver sá sem hreyfir athugasemd um fortíð þeirra er umsvifalaust sakaður um “kaldastríðshugsunarhátt” og “fortíðarhyggju” og stimplaður “fasisti”, ef ekki eitthvað ennþá verra. Vinstri menn beita aðstöðu sinni í fjölmiðlun, menntakerfi og sagnaritun til að þurrka út sögu 20. aldar, og hefur tekist það ótrúlega vel. Það unga fólk, sem nú kýs Alþýðubandalagsflokkana tvo og Framsókn þekkir ekki fortíð foringja sinna. Hún hefur verið þurrkuð út.

Ég ætla ekki í þessari stuttu grein að ræða stuðning þúsunda núlifandi Íslendinga, margra þeirra enn valdamikla í stjórnmálum, fjölmiðlun og menningarlífi við kúgara og þjóðarmorðingja kommúnista. Það hafa aðrir gert. Mér finnst miklu merkilegra síbyljuhjal þeirra samtímis um “lýðræði” og “mannréttindi”, sem kristallast í þátttöku margra þeirra, sem hæst hafa nú í “mannréttindabaráttunni” samtímis og samhliða í Amnesty og í sérstökum “vináttufélögum” við ýmsar blóði drifnustu alræðisstjórnir tuttugustu aldar, en um slíkt er auðvelt að finna skjalfest dæmi meðal manna sem enn gegna háum stöðum. Einhverjir kunna að halda, að hér sé um að ræða það, sem kalla mætti “afturbatapíku- syndróm”, þ.e. að eftir hrun járntjaldsins 1989-1991 hafi þeir, eins og Páll postuli á leiðinni til Damaskus séð villu síns vegar og turnast, en það er alrangt. Hrópin um mannúð og manngæsku, “lýðræði”, “tjáningarfrelsi” og “mannréttindi” hafa streymt frá þessu fólki í látlausri, óstöðvandi síbylju í marga áratugi.

Ég er hér ekki aðeins að tala um þá íslensku “friðarsinna”, “menningar”- og “mannúðar”-menn, sem sáu ástæðu til að stofna eða ganga í (oft samhliða Amnesty- þátttöku) sérstök “vináttufélög” við Kína Maos, Austur- Þýskaland, Sovétríkin (MÍR), Víetnam, Albaníu, Norður- Kóreu eða gengu í sérstakan stuðningshóp við Pol Pot og Rauða Kmera, sem hér starfaði um hríð. Ekki má gleyma jámönnum þeirra og meðhjálpurum.

Fyrir dómstólum er venja að dæma ekki aðeins hinn seka, heldur líka hinn meðseka, yfirhilmarann. Liðsmenn “vináttufélaganna”, hinir eiginlegu, yfirlýstu, óumdeildu, skjalfestu stuðningsmenn alræðisherranna voru aðeins toppurinn á ísjakanum. Jábræður þeirra úr röðum “annarra vinstri manna” voru miklu, miklu fleiri. Þeirra hlutverk var fyrst og fremst að þegja um eða gera sem minnst úr ódæðisverkum kommúnista og ekki síst, að stimpla hvern þann “fasista”, sem skýrði frá því sem fram fór í alræðisríkjunum. Þetta er fólkið, sem fer enn í dag allt í einu að tala um “menntun” eða “heilbrigðisþjónustu”, þegar talið berst að ódæðisverkum Castros.

Ég er þannig gerður, að mér finnst þjófurinn, þótt vondur sé, miklu athyglisverðari persóna en þjófsnauturinn. Mér finnst líka don Quixote merkilegri en Sancho Panza og Vinstri grænir merkilegri en Samfylkingin og Framsókn. Þar var líka fjöldi meðhjálpara og umþegjenda af þessari tegund á kaldastríðsárunum, fólk, sem dæmdi alla “fasista” sem í einhverri alvöru gagnrýndu ástandið í kommúnistalöndunum, þar á meðal hvern þann sem gerði athugsemd stjórn Maos eða ástandið í Tíbet. Framsóknarmenn stofnuðu líka “vináttufélag” við kommúnistaststjórnina í Búlgaríu (sem kallaði sig “Bændaflokkinn”) á þessum árum, en um jámennsku svonefndra “annarra vinstri manna” við það sem gerðist í kommúnistaríkjunum er aldrei talað. Þeir eru stikkfrí.

Stuðnings- og jámenn ofsækjenda þjóðar hans hópast nú kringum Dalai Lama eins það eigi í honum hvert bein. Svoleiðis gera nasistar ekki. Þeir ganga ekki heldur í Amnesty. Það er eins og þeir hafi meiri sómatilfinningu.

Vinir vorir Víetnamar

Þetta er fyrsta greinin, sem ég skrifaði í Moggann í október 1980, en hún stendur vel fyrir sínu enn í dag. Á þeim árum var "þjóðfrelsisbaráttan" enn á fullu ég stóð þá, eins og svo oft bæði fyrr og síðar einn með mínar skoðanir. Ég fór nánar yfir sömu atriði sem hérna koma fram í Þjóðmálagreininni, Víetnam, vendipunktur kalda stríðsins", sem er að finna neðar á þessari síðu, en þessi grein er alveg prýðileg svo langt sem hún nær. Ekkert stríð hefur verið misskilið og mistúlkað jafn mikið og þetta.

Þess má geta að ég fór með greinina inn á  skrifstofu Matthíasar og sýndi honum, en hann var bara búinn að lesa nokkrar málsgreinar þegar hann kallaði í RAX, sem tók myndina af mér sem fylgir þessari síðu meðan Matthías hélt áfram að lesa. Ég fékk greitt fyrir greinina eins og aðrar meðan Matthías var ritstjóri, en það er nú liðin tíð. Mogginn hefur síðan notað þessa mynd.

 

Vandræðaleg þögn vinstrimanna um Víetnam- stríðið hefur verið rofin. Stofnað hefur verið vináttufélag við Hanoi-stjórnina. Vegna þessa finnst mér tilvalið að rifja upp í stuttu máli nokkur helstu atriði Indó-Kína- styrjaldarinnar, sem þessir nýju vinir okkar hafa haldið gangandi undanfarna áratugi, reyna að skilja, hvers vegna svo margir hafa orðið að deyja á hrísgrjónaekrum Suðaustur-Asíu

Snemma á sjötta áratugnum komst til valda í Norður-Víetnam einræðisherra nokkur, Ho-Chi Minh að nafni og stuðniögsmenn hans. Ho þessi hafði í æsku sannfærst um ágæti efnahagskerfis, sem soðið er saman af Marx, Lenín o fl. Skommu eftir að hann hafði komið kerfi þessu á hjá sér, með alræði því, fangabúðum og fólksflótta (um ein milljón), sem einkenna slík þjóðfélög, hóf hann að boða nágrannalöndunum trú sína. Kommúnistar ætluðu sér frá upphafi að ná völdum í öllu Indó-Kína, en íbúarnir voru hins vegar flestir á öðru máli, enda ýmist búddistar eða kaþólskir. Þjóðernissinnasamtökin Viet Minh höfðu haft verulegt fylgi í baráttunni gegn Frökkum, og hafa kommúnistar ætíð látið svo, sem þetta væru stuðningsmenn þeirra. Alþýða manna í londunum var hins vegar með öllu ókunnug fræðum „herra Max Leníns", sem hún kallaði svo. Var því gripið til þess ráðs, að koma upp morðsveitum, Viet Cong, Pathet Lao og Rauðum Kmerum, sem kommúnistar nefndu með dæmigerðri og dæmalausri ósvífni „þjóðfrelsishreyfingar". Hlutverk þjóðfrelsismanna var, í stuttu máli, að neyða íbúa landanna til stuðnings við sig eða drepa þá ella. Ég vil undirstrika þetta, því þó það virðist augljóst, hefur vafist fyrir ýmsum að skilja. Viet Cong (FNL) höfðu það hlutverk að drepa fólk, sem ekki vildi vera kommúnistar. Þeir voru alltaf fáir, og höfðu mikinn meirihluta íbúanna á móti sér, sem fólksflóttinn til borganna sannar, en með því að vega alltaf úr launsátri tókst þeim að valda ógn og skelfingu sem dró úr mótstöðuafli og baráttuvilja íbúanna. Til þess að skýra betur hvers eðlis „hernaður" kommúnista var, má hugsa sér hliðstæðu: Austur- Þjóðverjar héldu úti hryðjuverkamönnum (frelsissveitum), sem færu sprengjandi og myrðandi (barátta gegn kúgun alþýðunnar) um borgir og sveitir Vestur- Þýskalands til þess að þvinga menn til sameiningar við „lýðræðislýðveldið" í austri. Hætt er við að fátt yrði um varnir, a.m.k. ef marka má reynsluna af baráttunni gegn BaaderMeinhof-flokknum.

Því skal ekki á móti mælt, að afskipti Bandaríkjamanna af stríðinu urðu til ills eins enda fór þar saman léleg herstjórn og hin mesta óráðsía í flestum hlutum. Menn mega þó ekki missa sjónir á því, að Bandaríkjamenn hófu þátttöku í stríðinu í því skyni að stöðva útþenslu Norður-Víetnama og hindra þá þróun mála sem nú er orðin. Markmið þeirra var fyrst og fremst að reyna að halda Norður-Víetnomum innan landamæra sinna. Þetta hlaut að mistakast. Ástæðan er einfold: Þó að kjarni Víetnamstríðsins vær innrás Norður-Víetnams í öll nágrannalðnd sín á skaganum, vildu Bandaríkjamenn ekki svara í sömu mynt með innrás í NorðurVíetnam. Þessu svipar til að Bandamenn hefðu ætlað sér að sigra Hitler án þess að ráðast á Þýskaland sjálft.

Þótt útþensla ríkis síns og trúar væri aðalmarkmið Hanoi-manna, kom þó fleira til, t.d. sú áhersla, sem kommúnistar leggja jafnan á „baráttu" ýmiss konar, en þetta er í rauninni kænlega dulbúinn ofbeldisáróður og hliðstæður rausi Hitlers (Mein Kampf). Miklu hefur einnig vafalaust ráðið þörfin fyrir óvin til þess að þjappa þjóðinni saman, blóraböggul, sem menn gætu sameinast gegn, a sama hátt og t.d. þýska, rússneska og nú síðast íranska þjóðin sameinuðust um Hitler, Stalín og Khomeini. Bandaríkjamenn fullnægðu þessari þörf aðdáanlega. Eftir að þeir hófu þátttóku í stríðinu varð auðveldara að fá fólk til að trúa því að “þjóðfrelsisherirnir” berðust hinni góðu baráttu gegn erlendum „heimsvaldasinnum". Síðan 1975 hafa ýmsir minnihlutahópar í landinu, einkum Kínverjar, tekið við hlutverki því, sem gyðingar gegndu hjá Hitler (innri óvinur). Með styrjöld í Kambódíu er fullnægt þörfinni fyrir „baráttu" (ytri óvinur). Allt minnir þetta á hina ágætu bók Orwells, 1984.



 Í Kambodíu fengu fáráns- eða skegg-vinstrimenn völdin skamma hríð (Lýðræðis-Kamputsea, þ.e. Democratic Kampuchea) Þar kom glögglega í ljós, hvaða afleiðingar ofsóknarbrjálæði kommúnista getur haft. Það skal ekki tíundað hér, en óneitanlega kemur á óvart, að til skuli vera íslenskir menn, sem halda uppi vörnum fyrir þessa fjarlægu morðingja Benda má á að Rauðir Kmerar voru samherjar og lærisveinar Viet Cong, og á þessum hreyfingum var aðeins stigsmunur, en ekki eðlismunur Pol Pot vildi ekki una hlutverki sínu sem leppur Hanoi og það varð honum að falli. 

Þess eru fá dæmi, að sjálfstæð þjóð hafi verið hernumin og undirokuð jafn rækilega og jafnframt svo hljóðlega og Laos. Íbúarnir hafa ekki streist verulega á móti, heldur flýja nú í svo miklum mæli að þeir verða allir horfnir úr landi á þessum áratug ef fram fer sem nú horfir. 

Meðferð fjölmiðla á stríðinu er kapítuli út af fyrir sig og þar um mætti skrifa margar bækur. Barátta Hanoi-manna á þessum vettvangi var glæsileg og sigur þeirra alger. Þeir höfðu farið í smiðju til Göbbels heitins, og notfærðu sér allar helstu reglur hans, t.d.. „Lygum verður trúað ef þær eru nógu stórar og ef þær eru endurteknar nægilega oft." Þessir menn frá „hinu lýðræðissinnaða lýðveldi alþýðunnar, Vietnam" (People's Democratic Republic of Vietnam) hófðu mjog á lofti orð eins og „lýðræði", „frelsi", „alþýða", „þjóðfrelsisbarátta", og börðust gegn „yfirgangi" og „árásarstríði" bandarísku „hernaðarsinnanna" gagnvart „víetnömsku þjóðinni" (þeim sjálfum). Þeir halda því stíft fram enn í dag, að enginn n-víetnamskur hermaður hafi farið út fyrir landamærin síðan 1954. Margir trúðu þessu, einkum þeir, sem eru haldnir þess konar óraunsærri óskhyggju sem er einn helsti grundvöllur vinstristefnu. Armæðuhöfundar og vandræðaskáld Norðurlanda fengu Hróa Hattar- komplexa og Svíar snéru aðdáun þeirri, sem þeir hafa á berrössuðu fólki og öllum þeim, sem vondir menn kalla einu nafni „aumingja", yfir á Viet Cong.

Norður-Víetnam hóf styrjöldina og hélt henni gangandi allan tímann. Það var því á þeirra valdi einna að stöðva hana. Starf „stríðsandstæðinga" var því ekki unnið til þess að stoðva stríðið, heldur til þess að Hanoi-menn næðu fram markmiðum sínum Aldrei var skorað á „þjóðfrelsisherinn" að hætta manndrápum. Það er engin ástæða til þess, fyrir Íslendinga, að vingast við blóði drifnustu harðstjórn nú á dögum, stjórn, sem viðheldur alræði sínu í skjóli sífelldra styrjalda.

Herskarar harðstjóranna

Ég var að gramsa í gömlum Moggum og fann þar þennan greinaflokk, sem ég skrifaði síðla vetrar 1987, tveim árum fyrir fall Berlínarmúrsins. Þótt 22 ár séu nú liðin, er geysimargt í þessum greinum sem á fullt erindi inn í dag, því vinstra- liðið hefur ekkert breyst, þótt Gúlagið sé fallið. Allt þeirra háttalag, orð þeirra og æði eru enn sömu og fyrr. Þeir sem áður gengu erinda böðlanna í austri eru nú bandamenn Hamas, Hisbolla, Talibana og Al-Qaida. Hatrið á Vesturlöndum hefur ekki breyst og þeir taka nú sem fyrr ávallt málstað óvinarins hverju nafni sem hann nefnist.



               1. Lýðræðiskynslóðin ljúfa

Gúlageyjaklasinn er ekki einvörðungu fjöldi fanga og þrælkunarbúða, þar sem milljónir eru sviptar frelsi sínu. Hann teygir sig í rauninni allt frá Beringssundi, örskammt frá ströndum Bandaríkjanna, vestur í hjarta Mið- Evrópu, frá auðnum Norðurheimskautssvæðisins langt inn í hitabeltið. Á þessu gífurlega landflæmi eru nærfellt tveir milljarðar manna í haldi. Þetta fólk býr við aðstæður sem um margt má líkja við mannréttindaaðstöðu refsifanga, en að sumu leyti við aðstöðu ólögráða bama. Það er svipt rétti til að ráða eigum sínum að mestu leyti, verustað, orðum eða hugsun. Austur-Þýskaland er frægt dæmi um land, sem í rauninni er fangabúðir, en ástandið er þó enn miklu verra á sumum öðrum eyjum Gúlagsins, svo sem Víetnam eða Albaníu. Þetta eru engin ný tíðindi og það er ekkert sérstaklega nýtt eða frumlegt að benda á þá staðreynd að ríkisstjórnir Gúlagsins eiga samúð og stuðning milljóna Vesturlandabúa, sem sumir hverjir vilja koma á skipulagi þeirra í heimalöndum sínum. Það er líka gamalkunnug staðreynd, að ekki aðeins kommúnistar, heldur allir þeir, sem nefna sig „vinstri menn" annaðhvort umbera, afsaka, þegja um, hilma yfir með — og þegar óhætt þykir, svo sem í Víetnamstríðinu —beinlínis hvetja valdhafa í „ríkjum sósíalismans" til dáða. Mér hefur samt alltaf þótt of lítið gert úr þessu. Meðal þeirra sem harðast hafa barist fyrir hagsmunum alræðisins á Vesturlöndum eru fjölmargrir áhrifamenn i menningarlífi, fjölmiðlun og uppeldismálum og ég er þeirrar skoðunar að áhrif þessa fólks séu yfirleitt stórlega vanmetin. Þetta er hvatinn að þessum skrifum mínum og þó ekki síður sú „mannréttindaumræða", sem nú tröllríður landinu og kemur að mestu úr þeirri átt, sem síst skyldi.

Stundum er talað um að „hægri" og „vinstri" séu óljós og úrelt hugtök í stjórnmálum. Ég tel svo ekki vera. Þessi skipting í fylkingar er enn jafn afdráttarlaus og hún hefur lengi verið og markalínan liggur um landamæri alræðisríkjanna, Gúlagið. Samúðarmenn harðstjóranna eru til vinstri, andstæðingar til hægri. Einhverjum kann að virðast þetta djörf fullyrðing við fyrstu sýn, en ég fæ ekki betur séð en að orða- og hugtakanotkun í pólitískri umræðu staðfesti hana. Mér sýnist líka að til sé pottþétt aðferð til að mæla það hversu langt til vinstri menn eru og hún er þessi: Hversu langt vilja þeir ganga til liðs við valdhafa Gúlagsins? Lengst til vinstri („róttækastir") eru eiginlegir kommúnistar, en þeir eru að sumu leyti heiðarlegastir í afstöðu sinni. Þeir skiptast að hætti sértrúarsafnaða í ýmsar fylkingar, en eiga eitt sameiginlegt: Þeir fara hvergi í felur með aðdáun sína á og stuðning við harðstjóra á borð við Lenín, Stalín, Kim Il Sung, Mao eða Pol Pot. Þeir víla heldur ekki fyrir sér að verja kúgun og ódæðisverk fyrrnefndra manna og fleiri slíkra og eru ólmir í að koma á stjórnskipulagi að einhverri fyrirmynd úr Gúlaginu í heimalöndum sínum. Vegna þessa er auðveldara að varast þá. Áhrif kommúnista eru enn veruleg víða á Vesturlöndum, en fara nokkuð dvínandi og er það vel.

Í þeirra stað hafa komið nýir menn, „lengra til hægri" innan vinstri hreyfingarinnar og þeir gæta hagsmuna alræðisríkjanna í fjölmiðlum, mennta og uppeldisstofnunum Vesturlanda að mörgu leyti betur en eiginlegir kommúnistar. Þá er að finna í öllum vinstri flokkunum, þótt þeir hafi sig mest í frammi innan Alþýðubandalagsins, þar sem þeir nefna sig nú „lýðræðiskynslóð". Þetta er fólkið, sem talar nú orðið oft illa um Sovétríkin og stjórnir ýmissa annarra Austur- Evrópuríkja sem að meira eða minna leyti hefur verið flett ofan af svo mikið að ekki þykir óhætt að tala mjög vel um þær lengur. Það samrýmist ekki ríkjandi vinstri- hugsanatísku. Þó ber að varast að gagnrýna Sovét um of í návist þessa fólks, vilji maður ekki vera kallaður „fasisti" eða a. m. k. „hægri- öfgamaður". Það er þó talið í lagi að bera í bætifláka fyrir ýmsar aðrar harðstjómir, sem minni athygli hafa vakið. Má hér t. d. nefna Júgóslavíu Títós, Ungverjaland Kadars eða Kúbu Castrós. Þegar talað er um þessi lönd og ýmis fleiri er alltaf bent á jákvæðu hliðarnar. Rétt þykir einnig að fara varfæmum höndum um ýmsar af allra verstu harðstjórnum veraldarinnar, svosem Albaníu eða Norður- Kóreu vilji maður ekki vera talinn „hægrisinni". Tiltölulega fáir andófsmenn berast til Vesturlanda frá þessum og mörgum öðrum eyjum Gúlagsins, fréttir eru fáar og strjálar og þessar þjóðir þjást að mestu í hljóði. Er því enn óhætt að tala vel um valdsmenn þeirra og vera jákvæður. Erfitt er að vekja áhuga góðs vinstri manns á t. d. meðferð pólitískra fanga í Rúmeníu, mannréttindamálum í Laos eða stofnun frjálsra verkalýðsfélaga á Kúbu, þótt hinn sami telji sér skylt að bölva innrásinni í Tékkóslóvakíu og ástandinu í Póllandi. Þeir eru líka á móti styrjöldinni í Afganistan. Þó tala þeir yfirleitt ekki um hana af fyrra bragði fremur en það sem fram fer í Gúlaginu. Þetta er merkilegt vegna þess hvað þeir hafa annars mikinn áhuga á friðar- og mannréttindamálunum. Berist talið að vondum stjórnum utan Gúlags verða þeir hins vegar allir á iði, því, eins og fyrr sagði, er það eitt helsta einkenni þessa fólks, hvað það er áhugasamt um lýðræðið, friðinn og mannréttindamálin.

Á fundum þeirra fjölmörgu „friðarsamtaka", sem stofnuð hafa veriðí seinni tíð er ekki þverfótað fyrir þessu fólki. Af (oft skeggjuðum) andlitum þeirra skín sú sérkennilega blanda af yfirlæti, einlægni, ábúð og mærð, sem er svo einkennandi fyrir vinstri- hugsjónamenn og þeir gæta þess að allir viti hvað þeir eru áhugasamir um friðinn. Hafi það aldur til er þetta yfirleitt sama fólkið sem á sínum tíma barðist af alefli fyrir málstað einhverrar hemaðarsinnuðustu og blóði drifnustu stjórnar í veröldinni, þeirrar í Hanoi, þegar hún vildi stækka ríki sitt og sendi hermenn inn í nágrannalöndin Suður- Víetnam, Laos og Kambódíu til að drepa fólk. Sumir vinna fyrir El Salvador- nefndina, sem hefur að markmiði að magna hernað hreinræktaðra kommúnista í því landi. Aðrir hafa gerst sjálfboðaliðar á sykurekrum Castrós, en þar skortir nú vinnuafl vegna þess að verkfærir menn eru annað hvort flúnir úr landi, fangelsaðir eða þá farnir til Afríku til að skjóta svarta menn fyrir Rússa.

Þeir flykkjast einnig á fundi hjá mannréttindasamtökum ýmsum, ekki síst hjá hinum frægu samtökum Amnesty Intemational. Þeir tala þar mikið og eru stórorðir. Þeim líkar ekki hvemig Bandaríkjamenn standa að málum í Nicaragua og einnig veldur ástandið í Suður- Afríku og Chile þeim áhyggjum. Það vekur athygli mína, að ýmsir þeir, sem háværastir eru, eru kunnir að vináttu sinni við einhver af ríkjum Gúlagsins, jafnvel sum, sem eru meðal þeirra efstu á listum Amnesty yfir mannréttindabrot, svo sem Víetnam eða Kúbu. Sumir hafa meira að segja gert sér það ómak að ganga í sérstök„vináttufélög", sem þessar erlendu harðstjómir hafa komið sér upp hér, samhliða Amnesty- bröltinu. En hvað veldur þessu? Hversvegna eru það einmitt liðsmenn alræðis og hernaðar („þjóðfrelsisbaráttu") sem eru áhugasamastir um mannréttindi og frið? Ég veit það ekki fyrir víst. Þó hefur mér dottið ýmislegt í hug og mun leitast við að svara þessum spurningumog öðrum í síðari greinum.


          2. Alræði- einræði

Mér er fullljóst, að samúð með alræðisherrum og Gúlagi er ekki það eina, sem greinir sundur vinstri menn og hægri, en um forræðishyggju, sýndarmennsku, tvöfeldni, óskhyggju og orðagjálfur mun ég e. t. v. ræða síðar. Það er afstaðan til alræðisstjórna kommúnista, se, mestu skiptir og mun ég því enn ræða hana nokkuð:

Lengi hefur verið meginregla, a. m. k. innan stjórnmálafræði, að skipta harðstjórnum heimsins í tvo flokka. Annars vegar eru svonefndar hefðbundnar einræðisstjórnir (sem hafa t.d. verið og eru í ýmsum Asíu- Afríku- og Suður- Ameríkulöndum), og hins vegar alræðisstjórnir (þ. e. flokksræðisstjórnir kommúnista og nasista). Hugtakið „alræði" er þó allflókið og er umdeilt, hvort um sé að ræða sérstakt stjórnarform eða einungis harðneskjulegasta afbrigði einræðis. Hér gefst ekki rúm til að ræða alræðið sem vert væri, en til er eitt ágætt ráð til að greina sundur alræðisstjórnir og hefðbundnar einræðisstjórnir: Þær harðstjórnir heimsins, sem eiga skipulagða hópa samúðar- og stuðningsmanna í öðrum löndum eru alræðisstjórnir. Þær sem ekki hafa slíkt aðdráttarafl út fyrir landamæri sin eru hefðbundnar einræðisstjórnir. Þetta segir vissulega ekki alla sögu um mun alræðis og einræðis, en af fyrrnefndri reglu má sjá, að skipta má vondum stjórnum heimsins í tvo meginflokka og sú skipting er mikilvæg: Í öðrum flokknum lenda þær, sem ekki draga að sér aðdáun erlendra manna. Í síðari flokknum eru þær harðstjórnir, sem eiga stjórnmálaflokka sér til fulltingis í lýðfrjálsum löndum, auk víðtækrar samúðar og skilnings, ekki síst meðal mennta fjölmiðla- og listamanna.

Þetta er ástæða þess, að mannréttindabarátta á Vesturlöndum fer fram með tvennum hætti: Í fyrsta lagi er sú barátta, sem beinist gegn stjórnum, sem af einni eða annarri ástæðu eru á móti kommúnistum (m.ö.o. eru „hægrisinnaðar"). Flestallir hægri menn (þ. e. andkommúnistar) á Vesturlöndum finna þó ekki hjá sér sérstaka, djúpstæða þörf til að réttlæta þær eða verja. Má hér nefna sem dæmi Chile, Suður- Afríku, eða þá valdhafa, sem til skamms tíma ríktu í Argentínu, á Haiti eða Filippseyjum. Mannréttindabarátta, sem beinist gegn stjórnum af þessu tagi hlýtur að vera góð fyrir sálina, en líka fyrir líkamann, því henni fylgja oft gönguferðir. Þar að auki er hún auðveld og felur ekki í sér hættu. Aðalatriðið er að lýsa hneykslun sinni á fyrrnefndum stjórnum á sem áhrifamestan og ábúðarfyllstan hátt, helst í fjölmiðlum, til að sem flestir sjái, hvað manni er annt um mannréttindin. Líka eru stofnaðir „mannréttindahópar", sem hafa það markmið að sýna, hvað meðlimir þeirra hafi mikinn áhuga á mannréttindum. Stundum röltir fólk í bæinn og ber spjöld, þar sem ástandið í þessu eða hinu landinu er harmað. Ræður eru fluttar og ljótar sögur sagðar. Allir eru sammála og þeim líður vel, vegna þess að þeir eru góðir, en hinir eru vondir. Stjórnirnar, sem úthúðað var, frétta trúlega aldrei af þessu framtaki hér uppi á Íslandi og þátttakendur þurfa ekki að óttast neitt. Engin „vináttufélög" eru hér starfandi við andkommúnískar harðstjórnir úti í hinum stóra heimi, enda eiga slíkir valdhafar ekki skipulagða hópa samúðar- og stuðningsmanna á Íslandi.

Öðru máli gegnir um alræðisstjórnirnar í síðari flokknum. Þar er ekki við að eiga valdsmenn í fjarlægum og tiltölulega litlum löndum í afskekktum heimshlutum. Hér erum að ræða sjálft Gúlagið og þá Vesturlandabúa, sem taka málstað þess, m.ö.o. vinstri menn sem heild, og ekki einungis þann hluta þeirra, sem nefnist kommúnistar. Baráttan gegn valdhöfum Gúlagsins fer fram á innanlandsvettvangi. Tali menn of mikið um kúgun og ódæðisverk Ho Chi Minhs, Maos, eða Castrós, svo nokkrir séu nefndir, eiga þeir ekki von á góðu, allra síst frá friðar- mannúðar- og mannréttindapostulum þeim, sem háværastir eru. Sumir vinstri menn þora reyndar ekki lengur nema að mjög takmörkuðu marki að verja Stalín og ýmislegt það í Austur- Evrópu, sem allra rækilegast hefur verið flett ofan af. Þeir eiga þó enn alltaf hlý orðum t. d. Castro, Mao, Tito og fleiri, sem enn bíða þess að sannleikurinn um þá komi í ljós. Sá sem er of berorður um Gúlagið má búast við öllu illu og ekki aðeins frá alþýðubandalagsmönnum og Kvennalista þeirra, heldur má hann búast við kárínum frá framsóknar og alþýðuflokksmönnum (þeir síðarnefndu eru m. a. dyggustu bandamenn Nicaraguastjórnar á Íslandi). Á undanförnum árum og áratugum hafa menn margsinnis fengið að sjá hvernig Gróu á Leiti er komið á kreik gagnvart þeim, sem dirfast að vera eindregið á móti alræðiskúgunarkerfi kommúnista. Séu þeir listamenn eru verk þeirra svívirt eða þöguð í hel. Sá sem ekki gefur a. m. k. þegjandi samþykki sitt við þeim illræðisverkumsem daglega fara fram innan járn- og bambustjalds hlýtur nefnilega að vera að minnsta kosti „hægriöfgamaður", en þó trúlega „fasisti". Séu menn mjög harðir eru þeir sennilega „nasistar". Vegna þessa alls er í rauninni miklu sniðugra að vera vinstri maður en hægri, hafi menn geð í sér til þess að ganga með Gúlaginu á annað borð. Sjálfur hef ég þó aldrei getað hugsað mér það og svo erum fjölmarga aðra.


           3. Hamar, sigð og hakakross

Það er eitt einkenni vinstrimanna, hvað þeir eru hugfangnir af orðum. Þeir láta sér því duga þá skýringu, þegar rætt er um Hitler og menn hans, að þeir hafí verið „borgaralegir" (hvað sem það nú er), eða jafnvel „smáborgaralegir". Flokksræðisríki Hitlers og nasista hafi því verið eitthvað allt annað en flokksræðisríki Stalíns og annarra kommúnista. Vinstri sinnaðir sagnfræðingar hafa verið að læða þessu inn hjá fólki í áratugi, enda er þetta sú afgreiðsla málsins, sem hentar vinstri- alræðissinnum best. Náinn skyldleiki kommúnisma og nasisma var þó hverjum meðalgreindum manni ljós á þriðja og fjórða áratugnum, þegar liðsmenn alræðisins til hægri og vinstri börðust á götum úti víðs vegar um Evrópu. Ég verð að fara hér nokkrum orðum um alræðið, því það er með engu móti hægt að botna í hugarheimi og framferði kommúnista og annarra vinstri manna án einhverrar vitneskju um það stjórnarfar, sem virðist seiða til sín og rugla í ríminu annars tiltölulega vammlítið og meinlaust fólk, þannig að það verður reiðubúið til að réttlæta, þegja um eða verja hina verstu kúgun og illræðisverk, séu þau framin af réttum mönnum.

Þótt nú sé í tísku að halda, að stjórnarfar Hitlers og Leníns (sem Stalín fullkomnaði) sé eðlisólíkt, leiðir samanburður á orðavali, áróðurstækni, atferli og stjórnkerfi kommúnista og nasista annað í ljós. Nasismi væri óhugsandi án fyrirmyndar kommúnismans, enda má líta á nasismann sem eins konar kommúnisma með öfugum formerkjum. Orðavaðallinn, sem þessar fylkingar beita fyrir sig virðist ólíkur við fyrstu sýn, en er það þó ekki, einsog ég mun e. t. v. fá tækifæri til að ræða síðar. Líta má á þessar tvær höfuðgerðir alræðisins sem samstofna, á svipaðan hátt og kristni og múhameðstrú eru samstofna og náskyld trúarbrögð þrátt fyrir á margan hátt ólíka hugmyndafræði og rótgróinn, gagnkvæman fjandskap. 

Allt alræði á tuttugustu öld má rekja til eins manns, Leníns. Andkommúnískar (þ. e. „hægrisinnaðar") stjórnir hins gamla marxista og aðdáanda Leníns, Mussolinis, og lærisveins hins síðarnefnda, Hitlers, fóru að fordæmi Leníns um flest í skipulagi og uppbyggingu valdakerfis síns, þótt sú hugmyndafræði, sem þeir notuðu til réttlætingar sér væri með nokkuð öðru sniði. Það voru reyndar ítalskir fasistar sem fyrstir notuðu orðið „totalitarianismo" (alræði) um þetta valdakerfi, en orðið var farið að nota jöfnum höndum um kommúnista- og fasistastjórnir fyrir 1930. 1933 bættist svo Hitler í hóp þeirra harðstjóra, sem byggðu völd sín á hugmyndafræði, skefjalausum áróðri og öflugum og harðsnúnum flokki. „Totalitarianismo" útlögðu Mussolini og menn hans svo, að það væru völd „svipuð þeim, sem foreldrar hafa yfir börnum sínum". Mussolini, sem þurfti að kljást við kóng og páfa í ríki sínu náði aldrei neinu foreldravaldi, en það felur í sér, eins og menn vita, m. a. sálræn og fjárhagsleg yfirráð. Slíkum völdum hafa einungis kommúnistar, svo sem t. d. Stalín, Maó eða Kim II Sung náð. Mussolini varð, eins og gerist um „venjulegar", hefðbundnar einræðisstjórnir, að sætta sig við völd sem voru í besta falli svipuð valdi strangs kennara yfír óstýrilátum bekk.

Ég hef stundum látið mér detta það í hug, þegar ég virði fyrir mér hið ýmsa brölt og uppákomur kommúnista og hugdeigra liðsmanna þeirra, sem oft eru kallaðir„aðrir vinstri menn", að þetta fólk hljóti að vera haldið einhvers konar illvígri og bráðsmitandi geðbilun. Sú kenning skýrir ýmislegt í háttalagi þeirra, svo sem hatrið á Andrési önd, en er þó ekki allskostar fullnægjandi. Önnur skýring er trúin, en raunar er til sú kenning, að líka hún sé ein tegund sinnisveiki. Ég vil ekki samþykkja það. Ekkert mannlegt samfélag fyrirfinnst eða hefur fyrirfundist á jörðinni án einhverskonar trúar (nema Albanía, að því er sumir halda). Meira að segja Neanderthalsmenn höfðu trúarbrögð, eins og grafsiðir þeirra sanna. Trúin er ómissandi og geysimikilvægur þáttur allra mannlegra samfélaga í hvaða formi, sem hún annars kann að birtast. Hin frægu orð Karls Marx — sem sjálfur var trúarbragðahöfundur: „trúarbrögðin eru ópíum fólksins", lýsa vel því yfirlæti og einfeldnislega hroka, sem var dæmigerður fyrir manninn og einkennir enn lærisveina hans, ábúðarmikla, hálærða, en þó grunnhyggna. Þótt alræðisherrar styðjist við „veraldlega" hugmyndafræði, sem ekki viðurkennir yfirnáttúruleg öfl, virðist svo, að völd þeirra yfir hugum stuðningsmanna sinna, innlendra og erlendra verði vart skýrð nema með trúnni. Í þessu sambandimá benda á stjórnina í Íran, sem hefur flest einkenni alræðis, en styðst ekki við veraldlega „hugmyndafræði" heldur hefðbundin trúarbrögð, sem framfylgt er með atfylgi öflugs flokks og einkennist af hörðum áróðri. Þessi stjórn fullnægir einnig því skilyrði að hafa aðdráttarafl út fyrir landamæri sín, því hún á fjölda stuðningsmanna í nálægum löndum. Eins og ég hef áður getið er það eitt gleggsta einkenni alræðisstjórna, að þær höfða til erlendra manna.

Það er nauðsynlegt að gera sér grein fyrir því að alræði fyrirfinnst í hreinustu mynd sinni aðeins í kommúnistaríkjum. Svonefndir„hægri" (andkommúnískir) alræðisherrar, t. d. Perón, Franco, Mussolini og Hitler líktust að mörgu leyti hefðbundnum (t. d. suðuramerískum) einræðisherrum, nema helst Hitler, en stjórn hans líktist mjög hreinræktuðum (kommúnískum) alræðisstjórnum, þótt hann hafi ekki tekið af þegnunum öll völd yfir eignum og atvinnutækjunum, að dæmi kommúnista. Innan Gúlagsins hefur flokkurinn og leiðtogi hans í sínum höldum stjórn alls atvinnu- og efnahagslífs og er þannig í raun eigandi allra eigna og atvinnutækja og vinnuveitandi allra þegnanna. Völd Hitlers, þó mikil væru, voru því miklu minni en valdhafa í kommúnistaríkjum, svo sem t. d. Stalíns, sem segja má að hafi „átt" þegna sína með húð og hári, svo og öll gögn og gæði Rússaveldis. Hugmyndafræði Hitlers var líka miklu frumstæðari og verr útfærð en hugmyndafræði kommúnista, en það er e. t. v. skiljanlegt, þar sem nasistar ríktu aðeins í fá ár og höfðu ekki tíma til að fínpússa kenningu sína jafn vel og marxistar hafa getað dundað við í tæp sjötíu ár. Það er vert að undirstrika, að innihald hugmyndafræðinnar, sem alræðisherrar beita sér til réttlætingar og til að ná sálrænum tökum á þegnum sínum og erlendum liðsmönnum, skiptir litlu sem engu máli. Málið er, að menn trúi henni, því völd flokksins byggja á hugmyndafræðinni öllu öðru fremur. Kommúnistar eða nasistar geta ekki komið á alræði nema stór hluti þegnanna trúi á og sé vel kunnugur kenningunni. Þetta er ekki ólíkt því, að kaþólska kirkjan hefur því aðeins völd, að fólk sé kaþólskt. Af þessum sökum er linnulaus og ósvífinn áróður mjög nauðsynlegur alræðisstjórnum, en hér gefst ekki rúm til að ræða þá hlið málsins. Um hugmyndafræði Gúlagsins að öðru leyti er það að segja, að það er skoðun mín, og hefur lengi verið, að allt of miklu púðri sé eytt á hjárænuvísindi þeirra Marx ogLeníns. Enginn nennir nú að hrekja„vísindalega" bull það, sem Hitler og menn hans notuðu til að ná sálrænum tökum á þjóð sinni. Það sem máli skiptir varðandi stjórn nasista eru vcrk hennar. Sama máli gegnir um marxista. Framtíðin mun meta þá af verkum sínum. Þau verða munuð löngu eftir að ábúðarmikið orðagjálfur kommúnista og annarra vinstri manna — liðsmanna Gúlagsins — er gleymt. Að deila við marxista er að sýna blóði drifinni kenningu þeirra virðingu, sem hún á ekki skilið.


           4. Summa lastanna

Vinstri menn, hvort sem þeir þora að kalla sig kommúnista eða ekki, haga sér um fjölmargt eins og evangelískur (þ. e. trúboðssinnaður) trúflokkur. Þeir telja sig búa yfir þekkingu — eða leyndum dómum —og nota hvert tækifæri til að koma þessari “þekkingu” sinni á framfæri enda álíta þeir að hún muni frelsa heiminn. Af þessum sökum leita þeir í störf, þar sem besta tækifærið gefst til að breiða út fagnaðarerindið, svo sem við ritstörf, kennslu- og uppeldismál eða fjölmiðlun. Vinstri menn eru líka félagsverur, og fara því gjarnan í flokkum. Hugsun þeirra hlýðir sömuleiðis ávallt staðli þess hóps, sem þeir tilheyra. Þeir eru, eins og t. d. mormónar eða vottar Jehóva, prógrammeraðir, þannig að þeir hafa ætíð á reiðum höndum afdráttarlaus svör við hinum aðskiljanlegustu vandamálum og þessi svör eru fyrirframvituð og stöðluð. Fyrir andstæðinga hefur þetta ýmsa kosti, því alltaf má vita fyrirfram, hvaða skoðun þeir muni hafaí hverju máli. Þó gerir þetta allar rökræður við vinstra fólk leiðinlegar. Skoðanir hreinræktaðra kommúnista má, eins og skoðanir hefðbundinna trúflokka, finna í helgum bókum, sem spámenn þeirra hafa skráð. Að rökræða við þessa eiginlegu marxista er algjörlega út íhött, svipað og að deila við „frelsaða" menn eða geðbilaða. Þetta fólk, ekki síst hinir rússatryggu jónmúlar — sem eru miklu áhrifameiri og fleiri innan Alþýðubandalagsins en ráða má af Þjóðviljanum — er þó sjálfum sér samkvæmt þrátt fyrir allt, hversu vondar sem skoðanir þess annars kunna að vera.

Öðru máli gegnir um það afbrigði vinstri manna, sem að mínu mati er hvimleiðast, þ. e. kótilettukarlana, sem oft nefna sig „lýðræðiskynslóð" Alþýðubandalagsins. Þeir eiga raunar sálufélaga innan allra annarra vinstri flokka. Skoðanir þessa hóps eru ekki síður fyrirframvitaðar, en ráðast ekki eins afdráttarlaust af hinni marx-lenínsku hjárænu, heldur stjórnast þær fyrst og fremst af þeirri tegund hugsunar, sem er í tísku á vinstra kanti hverju sinni. Einmitt vegna þess hve hugsun þeirra er ófrumleg reyna þeir ákaft að breiða yfir andlegt ósjálfstæði sitt, því þeir telja mjög eftirsóknarvert að vera „öðruvísi". Í þessu skyni beita margir brögðum, svo sem yflrlætislegu og/eða ábúðarmiklu fasi, (rúðuglers?)gleraugum, hárvexti á höfði og/eða í andliti, ankannalegum, vondum klæðaburði og fleiri skrýtnum tilburðum. Ekki tekst þeim þó að verða „öðru vísi", eins og til var ætlast, heldur aðeins að verða eins og aðrir vinstri menn, sem eru líka að sýnast vera öðruvísi. Skýringin á háttalagi þeirra er sú, að hér á Vesturlöndum hefur nokkuð lengi verið í tísku og þótt fínt að vera „gagnrýninn", þ. e. einhvern veginn á móti ríkjandi viðhorfum. Þeir eru þó fáir, sem hafa skarpskyggni eða innsæi til þess að vera í alvöru á móti ríkjandi viðhorfum, enda þarf til þess hugrekki, eins og sagan hefiir margsannað. Miklu sniðugra — og hættuminna — er að láta forritast með hefðbundnu vinstra prógrammi og kaupa þar með tibúin, viðurkennd rórill. Þetta skýrir það, hve mörg skáld, fjölmiðlamenn, rithöfundar og listamenn hallast að vinstri stefnu, því þannig geta menn fengið í einum pakka fjölda (fyrirframvitaðra) vandlætingar og hneykslunarefna, enda hafa vinstri menn í vopnabúri sínu mikinn fjölda sökudólga, sem ávallt er þakklátt verk að ráðast á. Einnig öðlast þeir það öryggi á sálinni, sem fylgir því að vera í hóp. Það spillir heldur ekki, að flestir þeir, sem fjalla um bókmenntir og listir, eru líka vinstri menn (af sömu ástæðum og listamennirnir).

Vís maður hefur einhvern tíma sagt, að hræsnin sé hylling lastanna til dyggðarinnar og má svo vera. Víst er, að það er með öllu óhugsandi að vera vinstri maður án þessað vera jafnframt hræsnari, þóttvissulega sé hægt að vera hræsnari án þess að vera vinstri maður. 

Sú staðreynd, að einmitt vinstri menn — umþegjendur og talsmenn alræðis og Gúlags innan lýðræðisríkjanna — skuli jafnframt vera þeir, sem háværastir eru um mannúð og manngæsku, frelsi, frið og mannréttindi, hefur mjög lengi valdið mér heilabrotum án þess aðég hafi þó komist að fullnægjandi niðurstöðu. Skýringin kann að verafólgin í fyrrnefndu spakmæli. Það sýnist nefnilega oft vera svo í þessu lífi, að summa lastanna verði ávallt hin sama. T. d. virðist fólk, sem finnur hjá sér mesta þörf til að starfa að friðar- og mannréttindamálum, einnig hafa mesta þörf fyrir að réttlæta. verja eða starfa í sérstökum „vináttufélögum" við illræmdar og herskáar erlendar harðstjórnir (Sovét, Kína, Víetnam, Kúbu o. fl. ). Það liggur raunar í sjálfu eðli allra friðarsamtaka og ekki síður mannréttindasamtaka, eins og t. d. Amnesty, að þau hljóta að draga að sér hræsnara, enda gera þau það. Vafalaust er erfitt að halda þeim frá. Amnesty vann ágætt starf á fyrri árum, en umsvif vinstri manna á þessum vettvangi eru ekki traustvekjandi svo ekki sé meira sagt. Herferð þessara samtaka til liðs við dauðadæmda bandaríska morðingja er merkileg — að mínum dómi — þegar menn hugsa til alls þess raunverulega gerræðis og kúgunar sem svo víða má finna í heiminum.

Þáttur vestrænna vinstri manna, fjölmiðlafólks og listamanna, ekki síst rithöfunda, í því að viðhalda kúgun og alræði innan Gúlagsins er mikill, en fáir hafa þó veitt þessu þá athygli sem vert er. Með rangfærslum sínum og síbyljugagnrýni á allt það, sem þeir telja miður fara hér vestanmegin, sjá þeir nefnilega áróðursmeisturum austantjalds fyrir ómetanlegum skotfærum, sem síðan eru notuð til að villa um fyrir þegnum Gúlagsins. Sú kænlega upplogna mynd, sem þetta fólk fær af Vesturlöndum, er að verulegu leyti dregin upp af vestrænum rithöfundum —kommúnistum og öðrum vinstri mönnum — og af vinstra- fjölmiðlafólki, sem nóg er af, en um það gilda sömu megpnreglur og áður voru nefndar vegna listamanna og gagnrýnenda. Erfitt er eða ómögulegt að bregðast við þessu, og notfæra kommúnistar og liðsmenn þeirra sér þannig það frelsi, sem er undirstaða vestrænnar menningar, til þess að grafa undan henni. Eins og ég hef bent á í fyrri greinum er ekkert jafn öruggur mælikvarði á vinstri stefnu og jámennska gagnvart Gúlaginu. Þetta kemur einkar vel fram þegar vinstra fólk af „lýðræðiskynslóð" kemst í áhrifastöður við fjölmiðla, sem er oft. Málflutningur þess einkennist þá af linnulausum árásum á Vesturlönd, einkum forysturíki þeirra, Bandaríkin, og af því að draga ávallt fram þær hliðar hvers máls, sem eru Vesturlöndum óhagstæðar. Þessu fylgir svo baktrygging, þ. e. málamynda „gagnrýni" á aíræðisríkin, eða öllu heldur „framkvæmd sósíalismans" þar eystra. Fréttastofa hljóðvarps er frægt dæmi um slíkan málflutning, sem til forna var kenndur við Hildiríðarsyni. Það er þó ekki síst ritstjórn Þjóðviljans, sem í seinni tíð hefur, undir stjórn kótilettukarlanna sem þar ráða nú mestu, fullkomnað þessa tegund fréttamennsku öðrum Íslendingum betur, enda hafa sovéskir fjölmiðlar oftar en einu sinni vitnað í Þjóðviljann og liðsmenn hans þegar mikið liggur við, svo sem í tengslum við varnarmál. Þá er að sjálfsögðu látið líta svo út, að skoðanir blaðsins séu almennt ríkjandi á Íslandi. Mig hefur raunar lengi grunað, að hugmyndafræði „lýðræðiskynslóðarmanna" — svonefndur „Evrópukommúnismi" — sé beinlínis runninn undan rifjum Kremlverja. Með fyrrnefndri málamyndagagnrýni svæfa þeir að einhverju marki rödd samviskunnar hjá þeim liðsmönnum sínum, sem deigastir eru. Öll völd verða áfram í höndum hinna, sem eru óprúttnari, og er þessi afstaða austanmönnum miklu drýgri en hefðbundinn lofsöngur yfirlýstra kommúnista um Gúlagið og harðstjóra þess. Ég þykist vita. að samkvæmt ríkjandi vinstri- hugsanatísku teljist þessar skoðanir mínar „úreltar" enda meta þeir skoðanir á svipaðan hátt og unglingar fatnað. Þeir munu kalla þetta „kaldastríðsáróður". Vinstri menn hafa nefnlega fyrir löngu fengið þá flugu í höfuðið, að hinu kalda stríði alræðisins gegn heimsmenningunni hafi einhvern tíma lokið. Þetta er sú skoðun, sem hentar árásaraðila best, en ég fæ ekki betur séð en hún stríði gegn staðreyndum og heilbrigðri skynsemi. Dyr Gúlagsins eru ennþá læstar og þjóðir þess hnepptar í fjötra. Þótt venjulegar, hefðbundnar einræðis og herforingjastjórnir hrynji um koll nánastá hverjum degi — enda eiga þær enga vini — hefur engin kommúnistastjórn enn fallið. Þær eiga vini.

Þjóðin, það er ég!

   Þessi grein er í nýjasta hefti Þjóðmála, sem kom út fyrir viku. Hún er hér dálítið öðru vísi en þar, fyrst og fremst niðurlagið, sem varð að stytta vegna plássleysis. Það er bjargföst skoðun mín, að margt í háttalagi vinstri manna verði einungis skýrt í ljósi sálfræði, ef ekki beinlínis geðlæknisfræði. Rök fyrir þessari skoðun eru fjölmörg, en ekki er hægt að fara nánar út í það í þetta sinn. Ef til vill síðar.

 


"Margur heldur mig sig," segir gamalt máltæki og sú hugsun, eða öllu heldur þráhyggja, að allir aðrir hljóti að vera á sömu skoðun og maður sjálfur er einkennandi fyrir hugsjónamenn, lýðskrumara og einfeldninga allra alda. Raunar er vandfundinn sá harðstjóri og ógnarbíldur á spjöldum sögunnar, sem ekki taldi sjálfan sig vera alveg sérstakan fulltrúa "alþýðunnar", þ.e. fólksins, þjóðarinnar. Það gerði Kleón sútari í Aþenu hinni fornu, Júlíus Sesar var ávallt "maður fólksins" og Napóleon hóf feril sinn sem byltingarleiðtogi á vegum "alþýðunnar". Margir þjóðhöfðingjar töluðu gjarnan um sjálfan sig í fleirtölu, t.d. Viktoría drottning, (sbr.: "We are not amused"). Prívatskoðun eins einstaklings átti þannig að vera skoðun allrar þjóðarinnar. 

Hitler lauk aldrei sundur munni án þess að tala í nafni "alþýðunnar", en þýska orðið "Volk" og enska orðið "People" er á íslensku ýmist þýtt sem "þjóð" eða "alþýða". 

Eitt af því fjölmarga, sem "róttækir vinstri menn" (kommúnistar) eiga sameigilegt með nasistum er, að þetta fólk endurtekur í sífellu orðin "alþýða" (Volk) og "barátta" (Kampf) og - vel að merkja - bæði kommúnistar og nasistar trúa því í fullri alvöru, að einmitt þeir sjálfir séu hinir einu og sönnu fulltrúar fólksins. Hrokinn, yfirgangurinn og frekjan, sem felst í nafni "Þjóðviljans" sáluga hefði sómt sér ágætlega á einhverju málgagni Hitlers og nasista ("Wille des Volkes"). 

Þetta blað túlkaði aldrei vilja nokkurrar þjóðar, hvorki hinnar íslensku eða rússnesku, heldur vilja lítillar klíku menntamanna á Íslandi, en þó fyrst og fremst vilja þeirra miskunnarlausu, blóðþyrstu óþokka, sem völdin höfðu í Kreml. Raunar er nafnið eldra en alræðismálgagnið, Stofnandi hins elsta Þjóðvilja, Skúli Thoroddsen virðist, eins og svo margir aðrir hugsjónamenn í gegnum tíðina, og ekki aðeins kommúnistar og nasistar, hafa verið haldinn þeirri þráhyggju að vilji hans sjálfs hlyti að vera vilji allra.

Femínistar tala undantekningarlaust um sínar eigin prívatskoðanir sem skoðanir allra, þótt yfirgnæfandi meirihluti kvenna hafi sáralítinn áhuga á brölti þeirra. Einfeldningar í stétt fjölmiðlamanna éta þetta eftir þeim og tala því gjarnan um "skoðanir kvenna" eða "vilja kvenna" þegar í raun er átt við skoðanir og vilja lítillar klíku femínista”.

Klausuna hér að framan skrifaði ég fyrir nokkrum árum í stuttri grein í Mogganum þegar hávaðinn var sem mestur í “Þjóðarhreyfingunni” út af frægri auglýsingu, sem sett var í New York Times. Hún á einkar vel við nú, í ljósi nýjustu atburða, þegar svonefndar “grasrótarhreyfingar” spretta nú upp víðs vegar.


“Þjóðarhreyfingin” er nú að mestu eða öllu leyti fyrir bí, en hún er einmitt ágætt dæmi um það, þegar fáeinir menn fá þá flugu í höfuðið, að allir aðrir hafi sömu skoðun og þeir sjálfir. Ekkert bendir til annars en að forkólfar hennar, sem voru í upphafi þrír, hafi trúað því í fullri alvöru að öll þjóðin deildi skoðunum þeirra á svonefndu “fjölmiðlafrumvarpi”, sem varð tilefnið að stofnun hreyfingarinnar. Um þetta mætti segja: “þjóð vill, þá þrír vilja”, eða, svo vitnað sé í Guðna: “Þar sem þrír menn koma saman, þar er komin Þjóðarhreyfing”. Meðal annars var efnt til fundar við Stjórnarráðið, þar sem þremenningarnir mættu, auk forvitinna vegfarenda og hrópað í kór: "Við viljum lýðræði! Við viljum lýðræði!" alveg eins og börnin gerðu í gömlu auglýsingunni ("Við viljum Vilkó! Við viljum Vilkó!").

Síðar bættist Kona í hópinn, þannig að úr varð “fjórmenningaklíka”, eins og hjá Mao. Í það sinn snerist “baráttan” um að safna fé til að setja auglýsingu í New York Times til að auglýsa fyrir gjörvallri heimsbyggðinni að þeir sjálfir væru sko alveg á móti stríðinu í Írak. Raunar vissu þá þegar allir sem vildu vita, að þeir voru á móti stríðinu en þeim fannst samt bera brýna nauðsyn til að auglýsa þetta fyrir heiminum með ærnum tilkostnaði.

Ekkert bendir til að nokkur maður í Bandaríkjunum eða annars staðar á Vesturlöndum hafi lesið þessa auglýsingu eða tekið hið minnsta mark á henni. Gyðingarnir, sem eiga blaðið eru hins vegar ákafir stuðningsmenn Ísraels og veita fé þangað. Það er alveg öruggt, að eitthvað af peningunum sem safnað var meðal fátækra íslenskra hugsjónamanna hefur þannig runnið til að styrkja ísraelsku hernaðarmaskínuna, sem er reyndar hið besta mál. 
Hitt er ljóst, að hún hefur haft áhrif í arabalöndum. Auglýsingunni voru gerð rækileg skil í arabískum fjölmiðlum, m.a. á Al- arabia og Al -jazeera sjónvarpsstöðvunum. Ísland er því komið þar á kortið sem óvinur. Al Qaida- leiðtogarnir eru margir hverjir menntaðir menn og vel upp aldir og lesa New York Times.

Því fer fjarri að “Þjóðarhreyfingin” sé eina dæmið um slíka “grasrótarhreyfingu”, og má til dæmis minna á “núll- flokkinn” , “Sólskins- flokkinn” og samtök Ástþórs, “Frið 2000”, sem naut all nokkurs fylgis um skeið. M.a. lýsti þáverandi forsætisráðherra, Steingrímur Hermannsson stuðningi sínum við hreyfinguna. Þar var um að ræða þráhyggju eins manns, sem tókst að hrinda öllu af stað. Sama gildir um “Flokk mannsins” var all áberandi í þjóðlífinu fyrir nokkrum árum.

Samtök sú, “Raddir fólksins”, sem undanfarið hafa staðið fyrir hávaða og óeirðum í miðbæ Reykjavíkur eiga flest sameiginlegt með fyrrnefndum “grasrótarsamtökum”. Má telja öruggt að stór hluti, vel hugsanlega meirihluti einbeittustu þátttakenda í látunum hafi starfað í einhverjum eða öllum þeim samtökum, sem ég áður nefndi, hafi þeir til þess aldur. Að tvennu leyti skera þau sig þó alveg úr: Þeim hefur tekist að draga til sín nokkurn fjölda nytsamra sakleysingja, mun fleiri en fyrri hliðstæð samtök og í öðru lagi hafa þessi samtök, ólíkt þeim fyrrnefndu, ekki hikað við að beita ofbeldi. Eins og allir vita hafa þeir skipulega reynt að hindra eðlileg störf kjörinna fulltrúa þjóðarinnar með látlausum, ærandi hávaða. Þeir hafa líka ráðist að lögreglunni og kastað matvælum, múrsteinum og, eins og margir þekkja af háttalagi apa í dýragörðum, sínum eigin úrgangsefnum að Alþingishúsi og Stjórnarráði. Þetta er ólíkt fyrri mótmælum. Í látunum í kringum fjölmiðlafrumvarpið hér um árið létu þannig forystumenn blaðamanna sér nægja, þegar þeir urðu hræddir um vinnuna sína hjá Baugi, að bera banana að Alþingishúsinu. Dálætið á banönum segir í mínum huga ýmislegt um hina sjálfhverfu, sjálfumglöðu stétt.

Þáttur fjölmiðlamanna og eindreginn stuðningur flestallra, ef ekki allra stærri fjölmiðla við óeirðaseggina á líka geysimikinn og afgerandi þátt í nýafstöðnum ólátum. Hnignun blaðamannastéttarinnar, kom þarna berlega í ljós. Það kann að koma mönnum á óvart að ég set þessa hnignun í beint samband við auknar kröfur um “menntun” (þe. forritun) blaðamanna, svo sem nám í svonefndri “fjölmiðlafræði”.

Fyrr á árum voru blaðamenn afar mislitur söfnuður. Mest bar á prófleysingjum af ýmsu tagi, oft vínhneigðum, afdönkuðum lögfræðingum, prestum eða öðrum menntamönnum, sem rekið hafði á land í þessari stétt. Þeir höfðu þrátt fyrir allt oft víðtæka reynslu og góða yfirsýn yfir mannlíf og þjóðfélag. Fyrir þeim vakti fyrst og fremst að skýra frá atburðum ekki að stýra þeim eða dæma og vandlætast. Þeir töluðu fátt um “fjórða valdið”, “ábyrgð fjölmiðla” eða “hlutverk blaðamanna”. Þeir voru bara að vinna vinnuna sína.
Þetta hefur mikið breyst með kröfum um “fagmennsku”, þ.e. nám í “fjölmiðlafræði”. Kennslu í þessari “fræðigrein” hafa um langt skeið að mestu annast gamlir liðsmenn hins íslenska stuðningsflokks alræðis og gúlags, Alþýðubandalagsins, en hann klofnaði fyrir nokkrum árum, eins og menn vita Helstu kennarar (og þar með forritarar) fjölmiðlamanna hafa lengi komið úr gamla bolsévíka- arminum, nú VG, en afgangurinn mikið til úr mensévíka- arminum, sem nefnist “Samfylking”, en sá flokkur hefur án nokkurs vafa hæst kjána- hlutfall allra íslenskra stjórnmálaflokka. Þetta er undantekningarlítið fólk af því tagi, sem enn í dag réttlætir Castro samhliða háværu lýðræðis- og mannréttindahjali.

Nemendur þeirra koma úr leikskólakynslóðinni, fólk sem frá blautu barnsbeini hefur haft mest samskipti við önnur börn og kennara, en ekki við foreldra sína, oft fráskilda. Afraksturinn verður eins og til var stofnað. Hópsálin, hjarðhvötin verður ráðandi. Hugsun engrar stéttar eða hóps er auðveldara að stýra nema ef vera skyldi börn undir kynþroskaaldri. Frá þessum ungu “menntuðu” fjölmiðlamönnum streymir fyrirframvitað, pólitískt rétthugsað, utanaðbókarlært blaður vinstri manna í látlausri, óstöðvandi síbylju. Geri einhver athugasemd bregðast þeir ókvæða við. Þeir fara þá strax að hrópa hátt um sína eigin "fagmennsku" og byrja svo að fimbulfamba eitthvað um "starfsheiður blaðamanna". Það er ekki heiglum hent að gagnrýna þá, síst eftir að meginhluti stéttarinnar hreiðraði um sig í djúpum vösum Bónus- feðga. Nú er loksins að verða grisjun í stéttinni og er það vel. Hún hafði bólgnað út fyrir öll velsæmismörk.

Þáttur fjölmiðla í að halda ólátunum gangandi var, sem fyrr sagði afar mikill. Það er staðreynd að fjölmiðlar, ekki aðeins Baugsmiðlarnir heldur enn frekar RÚV, og, sem kemur kannski mest á óvart, sjálft Morgunblaðið, hafa réttlætt aðfarir “mótmælenda” ef ekki beinlínis hvatt til þeirra, m.a. með sífelldum auglýsingum um væntanleg “mótmæli” og útsendingum í útvarpi og sjónvarpi frá uppátækjum “mótmælenda”. Lengst allra hefur gengið Konan, sem undanfarið hefur sent út vídeofréttir í stíl gamla Þjóðviljans undir merkjum Mbl.is. þar sem fram kemur afdráttarlaus, kinnroðalaus stuðningur við skrílinn. Hún hefur nú af fjölmiðlamönnum verið kosin “blaðamaður ársins”, sem undirstrikar og staðfestir allt það sem ég sagði um hina sjálfhverfu, sjálfumglöðu stétt hér að ofan, en velþóknun ritstjórnar Morgunblaðsins sýnir líka hvernig komið er fyrir þessu blaði og hvers vegna gamlir tryggir stuðningsmenn þess eru nú sem óðast að yfirgefa það.
Menn muna kannski, þegar ungliðar Samfylkingar og VG söfnuðust á palla í Ráðhúsinu og gerðu hróp að nýskipuðum borgarstjóra. Fjölmiðlar fullyrtu þá hver um annan þveran að “almenningur” hefði mótmælt. Sagan endurtók sig nú. Fáeinir “aðgerðarsinnar”, með Hörð Torfason í fararbroddi boðuðu til mótmæla á Austurvelli. Fjölmiðlar gripu þetta á lofti og voru óðara farnir að tala um að “almenningur” vildi mótmæla vonsku stjórnvalda. Fólk var opinskátt hvatt til að mæta til að hlusta á Hörð og menn hans og í rauninni furðulegt hve fáir létu sjá sig, tíu- fimmtán sinnum færri en mættu á “gleðigöngu” hommanna. Þátttakendur í “mótmælunum” hafa langoftast verið miklu færri en þeir, sem kusu Ástþór í forsetakosningum og það er líka öruggt, að hlutfall kjósenda Ástþórs í röðum “mótmælenda” var afar hátt. Fjölmiðlamenn sjá hins vegar ekkert athugavert við segja “almenning”, eða jafnvel “þjóðina” hafa mótmælt. Þeir hafa líka vísvitandi beint athyglinni frá þeirri staðreynd að hér er fyrst og fremst um að ræða liðsmenn ýmissa öfga- og jaðarhópa. Þess í stað hafa þeir beint athyglinni að þeim nytsömu sakleysingjum, sem stundum slógust í hópinn um lengri eða skemmri tíma og segja þá sýna að hér sé um “almenning” að ræða, sem er alrangt.

Sem fyrr sagði var það einkennandi fyrir þessa atburði, auk ofbeldisins, hve marga nytsama sakleysingja vinstrimennirnir, sem forystu höfðu tókst að blekkja til liðs við sig, a.m.k. um skamma hríð. Saklaustast var trúlega átta ára barnið, sem var látið halda ræðu. Ræða háskólakennara nokkurs var hins vegar nytsömust. Hann var gerður að ráðherra.


Ingibjörg Sólrún, lýðræðislega réttkjörinn fulltrúi á þingi þjóðarinnar, fékk skömm í hattinn þegar hún benti hópnum á, sem sat í Háskólabíói á frægum “borgarafundi”, að þeir væru ekki þjóðin. Fjölmargir, jafnt innan fjölmiðla og utan þeirra töldu þetta sýna “hroka” Ingibjargar. Það er alveg ljóst að fundarmenn, sem enginn hafði kosið og voru sem fyrr sagði álíka margir og kusu Ástþór, töldu sjálfa sig í raun vera þjóðina. Ekki nóg með það. Þeir samþykktu ályktun, þar sem þess var krafist, að fundarmenn fengju framvegis tvo fulltrúa á fundum ríkisstjórnarinnar! Samþykkt þessarar tillögu sýnir betur en flest annað hvers konar fundur þetta var og hvers konar fólk hér var um að ræða.

Ýmislegt stendur upp úr frá þessum atburðum, svo sem heimsókn fáeinna “mótmælenda” til Bessastaða. Þeir voru ýmist klæddir lambhúshettum eða með klúta fyrir andliti eins og glæponar í gömlum kábojmyndum. Mér fannst gaman að sjá þá reyna að sötra te og súkkulaði í gegnum klútana og skíðagrímurnar.
Það merkilega er, að hvorki “mótmælendurnir”, eða Ólafur Ragnar, sem einu sinni titlaði sig prófessor í svonefndri “stjórnmálafræði”, virtust þekkja til hinna fleygu orða Maos: “Byltingin er ekkert teboð”.

Að lokum: 
Sýndarmennskan og sjálfsblekkingin er vinstri manninum ásköpuð og eðlislæg, eins og vandlætingin, og kemur fram hvarvetna í orðum hans og æði. Þetta fólk tekur ávallt fallega lygi fram yfir ljótan sannleika. Þeir eru liðsmenn lyginnar, en jafnframt býr innra með þeim djúpstætt hatur á sínu eigin þjóðfélagi sem þeir reyna að gera allt til miska, og taka því ávallt og ósjálfrátt málstað óvina þess, hverju nafni sem þeir nefnast. Það er ekki hægt að skilja eða skýra háttalag þeirra, sem lengst eru til vinstri eingöngu með tilvísun í marxisma/kommúnisma/sósíalisma, eins og margir ímynda sér. Skýringa á hegðun þeirra er að leita miklu dýpra, á vettvangi sálfræði, ef ekki beinlínis geðlæknisfræði, en það er eitt einkenni alvarlegrar geðveiki (psykosis) að sjúklingurinn sér ekkert athugavert við framferði sitt. Einkennin verða þeim mun meira áberandi því “lengra til vinstri” viðkomandi telst. Annað sameiginlegt einkenni er hið algera húmorleysi vinstri- ofstækismanna og geðveikra. Mönnum kann að þykja þetta öfgafull staðhæfing, en ég er ekki viss um það. Ég hef áður bent á, að enginn vafi er á að t.d. fundarmenn í Háskólabíói töldu sjálfa sig í fullri og fúlustu alvöru vera “þjóðina”. Og hvernig á til dæmis að skýra þá staðreynd, að ýmsir núverandi leiðtogar íslenskra vinstri manna hafa starfað í og/eða beinlínis stofnað “vináttufélög”, sérstaka stuðningshópa við margar af allra grimmustu, blóði drifnustu alræðisstjórnir samtímans (Kúbu, Albaníu, Austur-Þýskaland, Norður- Kóreu o.s.frv), en hafa samtímis og samhliða verið áberandi í starfi Amnesty og opna bókstaflega aldrei munninn án þess að predika í vandlætingartón um “lýðræði” og “mannréttindi”? Er þetta fólk með réttu ráði?
Hræsnarinn er sjálfur gjörsamlega ómeðvitaður um hræsni sína. Þetta fólk sér ekki nokkurn skapaðan hlut athugavert við framferði sitt. Sönn hræsni kemur frá hjartanu og þetta góða fólk trúir því í raun og sannleika að einmitt það sjálft séu hinir sönnu lýðræðissinnar, mannvinir og mannréttindafrömuðir. Þetta kann að þykja ótrúlegt, en er þó satt. Og ég spyr aftur: Er þetta fólk með réttu ráði?